Сураи Аль-Мааридж — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

• «نَرَاهُ»: мо онро мебинем, яъне мо онро дар назар дорем ва медонем.
• «قَرِيبًا»: наздик, яъне он чизе ки ҳатман воқеъ мешавад ва дер намемонад.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар идомаи суханони Аллоҳ таоло дар бораи рӯзи қиёмат ва азоби кофирон аст. Кофирон азоби Худоро дур медонанд ва гумон мекунанд, ки он ҳаргиз намеояд. Аммо Аллоҳ таоло мефармояд, ки мо онро наздик мебинем. Яъне он азоб ҳатман воқеъ мешавад ва ҳеҷ шакке дар он нест. Ҳар чизе ки омаданӣ аст, наздик аст, зеро вақти он муайян шудааст ва дер намемонад. Ин оят тасаллие барои муъминон аст, ки агар кофирон азобро дур бишумуранд, онҳо бояд бидонанд, ки Аллоҳ онро наздик медонад ва он рӯзе хоҳад расид.

1. Фавойиде, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ваъдаҳои Аллоҳ таоло ҳатман иҷро мешаванд ва ҳеҷ гоҳ хилоф намешаванд.
• Мӯъмин бояд ба рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоби он яқин дошта бошад, зеро он наздик аст.
• Ин оят сабру тасаллиро ба муъминон меомӯзад, ки агар кофирон ҳақро инкор кунанд, онҳо бояд ба ваъдаи Аллоҳ бовар дошта бошанд.
• Ҳар чизе ки Аллоҳ ваъда додааст, хоҳ неъмат бошад ё азоб, ба зудӣ меояд ва мо бояд барои он омода бошем.
• Ин оят моро ба сӯи некӯкорӣ ва тақво ҳидоят мекунад, то ки дар рӯзи қиёмат аз азоби Аллоҳ наҷот ёбем ва ба раҳмати Ӯ ноил гардем.