Сураи Аль-Мааридж — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

— «إِنَّهُمْ»: ҳамоно онҳо (кофирон).

— «يَرَوْنَهُ»: онро мебинанд / онро дур мешуморанд.

— «بَعِيدًا»: дур, яъне ғайриимкон ва рӯйнадоштанӣ.

1. Тафсири оят:

Ҳамоно кофирон азоби Худоро дур мешуморанд ва гумон мекунанд, ки ҳаргиз воқеъ нахоҳад шуд. Онҳо аз сабаби инкори рӯзи қиёмат ва баъс (зинда шудан пас аз марг) он азобро ғайриимкон ва дур аз воқеият медонанд. Ва ҳол он ки он азоб наздик аст ва бешубҳа рӯй хоҳад дод.

1. Фоидаҳо:

— Оят моро огоҳ мекунад, ки инкори рӯзи қиёмат сабаби сабук шуморидани азоб мегардад.

— Бояд ҳамеша ба ваъдаҳои Худо бовар дошта бошем ва онҳоро наздик бишуморем, на дур.

— Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба масъулияти амалҳои худ ғофил набошад ва барои рӯзи ҳисоб омодагӣ бинад.

— Бовар ба рӯзи қиёмат дилро бедор ва амалро некӯ мегардонад ва инсонро ба роҳи рост ҳидоят мекунад.