Сураи Аль-Мааридж — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

— «يَوْمَ»: рӯзе, ки дар он ҳисобу китоб ва ҷазо сурат мегирад.

— «تَكُونُ»: мешавад, қарор мегирад.

— «السَّمَاءُ»: осмон, ки онро мо дар ин дунё бо ин шаклу ранги муайян мебинем.

— «كَالْمُهْلِ»: монанди «муҳл» — яъне моддаи гудохташудае чун миси гудохта, тиллои гудохта ё ғафсии равғани зайтун, ки дар қаъри зарфаш ҷамъ шудааст.

1. Тафсири оят:

Ин оят манзараи даҳшатноки рӯзи қиёматро тасвир мекунад. Дар он рӯз осмон, ки имрӯз бо шакли зебо ва устувори худ моро ба ҳайрат меорад, ҳолати худро тағйир медиҳад ва мисли моддаи гудохташуда мегардад. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки он мисли миси гудохта ё тиллои гудохта мешавад, ки ранги он тағйир меёбад ва ба ҳолати моеъ дармеояд. Баъзеи дигар гуфтаанд, ки он мисли ғафсии равғани зайтун аст, ки дар қаъри зарф ҷамъ мешавад — яъне моддаи тира ва ғализе, ки на равшан аст ва на соф. Ин тағйири азим нишонаи он аст, ки ин дунё ва ҳамаи қонунҳои он ба поён мерасанд ва танҳо қудрати Худованди ягона боқӣ мемонад. Ҳамон рӯз аст, ки ҳамаи аъмоли бандагон баррасӣ мешавад ва ҳар кас натиҷаи кирдори худро мебинад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба бузургии Худованд андеша кунем: Ӯст, ки ин осмони устуворро офаридааст ва метавонад онро дар як лаҳза ба ҳолати дигар табдил диҳад.

— Ин оят ёдрас мешавад, ки ин дунё гузаро аст ва ҳамаи неъматҳои он фонии ҳастанд; пас бояд барои охират тайёрӣ бинанд.

— Ин оят моро ба тавба ва амали нек ташвиқ мекунад, зеро рӯзи қиёмат рӯзи ҳисобу китоб аст ва ҳеҷ чиз аз назари Худованд пинҳон намемонад.

— Ин оят дили мӯъминро бо умед ба раҳмати Худованд ва тарс аз азоби Ӯ зинда медорад, ки ин ҳолат ӯро дар роҳи рост нигоҳ медорад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон бо тасвирҳои равшан ва таъсирбахш ҳақиқатро баён мекунад, то инсон бедор шавад ва ба сӯи Худованди худ рӯй оварад.