Сураи Нух — Оят 28

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• اغْفِرْ: бибахш, гуноҳҳоро бубахш.
• وَالِدَيَّ: падару модарам.
• بَيْتِيَ: хонаи ман.
• تَبَارًا: ҳалокат, нестӣ ва зиён.

1. Тафсири оят:

Нӯҳ (алайҳис-салом) баъд аз он ки аз қавми худ ноумед шуд, ба Парвардигори худ дуо кард ва гуфт: «Эй Парвардигори ман! Маро бибахш ва падару модарамро бибахш, ва ҳар касе ки ба хонаи ман бо имон дохил шавад, ӯро бибахш, ва ҳамаи мардони муъмин ва занони муъминаро бибахш. Ва ситамгаронро ҷуз ҳалокат ва зиён чизе зиёд накун».

Ин дуои Нӯҳ (алайҳис-салом) дуои хайр барои худ, волидонаш ва ҳамаи муъминон буд. Ӯ аз Худо талаб кард, ки гуноҳҳои ӯро бибахшад, волидонашро бибахшад, ҳар касе ки бо имон ба хонаи ӯ ворид мешавад, бибахшад ва ҳамаи мардону занони муъминро дар ҳамаи замонҳо бибахшад. Ин нишон медиҳад, ки Нӯҳ (алайҳис-салом) дили меҳрубон ва ғамхор барои уммати худ ва муъминон дошт.

Сипас ӯ барои ситамгарон ва кофирон дуо кард, ки Худо ҳалокат ва зиёни онҳоро зиёд кунад. Ин дуо баъд аз он буд, ки ӯ аз ҳидояти онҳо комилан ноумед шуд ва донист, ки онҳо бо куфру ситамгарии худ танҳо ба ҳалокат ва зиён гирифтор мешаванд. Худованд дуои ӯро қабул кард ва онҳоро ҳалок сохт.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Дуо кардан барои худ ва волидон амали некӯ ва писандида аст, ки дар ислом таъкид шудааст.
• Муъмин бояд барои дигарон низ дуои хайр кунад, на танҳо барои худ.
• Меҳрубонӣ ва ғамхорӣ ба муъминон ва муъминот аз сифатҳои паёмбарон аст.
• Худованд дуои бандагони солеҳро қабул мекунад ва ба онҳо ҷавоб медиҳад.
• Ситам ва куфр танҳо ба ҳалокат ва зиён мерасонад, ва оқибати бади он дар дунё ва охират аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки барои падару модар ва ҳамаи муъминон дуо кунем ва аз Худо бахшиш талабем.