Сураи Нух — Оят 27

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

• «تَذَرْهُمْ»: онҳоро тарк кунӣ ва зинда бигзорӣ.
• «يُضِلُّوا»: гумроҳ кунанд, аз роҳи рост дур созанд.
• «فَاجِرًا»: гуноҳкор, аз ҳақ рӯгардон.
• «كَفَّارًا»: бадгумон ва сахт кофир, ки неъматҳои Худоро инкор мекунад.

1. Тафсири оят:

Нӯҳ (алайҳис-салом) баъд аз он ки аз ҳидояти қавми худ ноумед шуд, ба Парвардигори худ дуо кард ва гуфт: «Эй Парвардигоро! Агар ин кофиронро зинда бигзорӣ ва ҳалок насозӣ, онҳо бандагони мӯъмини Туро гумроҳ мекунанд ва аз роҳи ҳақ дур месозанд. Ва аз наслҳои онҳо ҳеҷ кас ба дунё намеояд, магар гуноҳкоре, ки аз ҳақ рӯгардон аст ва сахт кофир аст, ки неъматҳои Туро инкор мекунад ва шукри Туро ба ҷо намеорад.» Яъне, онҳо на танҳо худашон дар гумроҳӣ ҳастанд, балки дигаронро низ гумроҳ мекунанд ва фарзандони онҳо низ дар ҳамон роҳи фасод ва куфр қарор мегиранд. Аз ин рӯ, Нӯҳ (алайҳис-салом) аз Худо хоҳиш кард, ки онҳоро ҳалок созад, то замин аз фасод пок шавад ва мӯъминон дар амон монанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки дуои паёмбарон барои ҳалоки кофирон баъд аз он буд, ки онҳо ба ҳадди ниҳоӣ расиданд ва дигар умеде барои ҳидояти онҳо набуд.
• Ин оят таъкид мекунад, ки фасод ва гумроҳӣ метавонад насл ба насл идома ёбад, агар ҷомеа ислоҳ нашавад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки барои покии ҷомеа ва ҳифзи имон дуо кунем ва аз Худо ёрӣ бихоҳем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳидоят танҳо аз Худост ва мо бояд ҳамеша ба Ӯ таваккул кунем ва аз Ӯ паноҳ бихоҳем.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба фарзандони худ тарбияи дуруст диҳем, то онҳо дар роҳи ҳақ қарор гиранд ва аз фасод ва куфр дур бошанд.