Sure Nûh — Ayet 28

Kelime Anlamları:

• Tebâr: Helak, yok oluş, kökün kazınması, tamamen mahvolma.
• Vâlideyn: Anne ve baba.
• Zâlimîn: Kendilerine zulmedenler, yani küfür ve isyanda ısrar edenler.

Tefsir:

Hz. Nûh (a.s.), kavminin iman etmeyeceğine dair kesin kanaate vardıktan ve Allah’ın kendisine verdiği haber üzerine, bu son duasıyla hem kendisi hem de müminler için rahmet dilemiş, azgın kâfirler için ise beddua etmiştir. Bu dua, onun davet hayatının son halkasıdır ve bizlere peygamberlerin bile ne kadar tevazu içinde olduğunu, kendilerini bile unutmayarak ümmetini öncelediklerini gösterir.

Hz. Nûh önce kendi günahlarının bağışlanmasını ister: "Rabbim! Beni bağışla." Bu, bir peygamberin bile Allah’a karşı ne kadar derin bir saygı ve korku içinde olduğunu, sürekli olarak O’na sığınma ihtiyacı hissettiğini gösterir. Ardından anne ve babasına dua eder. Bu, İslam’ın anne babaya verdiği önemin açık bir göstergesidir; kişi, anne babası mümin olsun veya olmasın, onlara karşı her zaman hayır duada bulunmalıdır.

Sonra "evime iman ederek girenler" için dua eder. Bu ifade, sadece fiziksel olarak evine girenleri değil, aynı zamanda onun davetini kabul edip iman edenleri, onunla aynı yolda yürüyenleri kapsar. Burada, müminlerin birbirlerine karşı sorumluluğu ve kardeşliği vurgulanır. Hz. Nûh, kendi evini ve ailesini değil, iman eden herkesi kucaklayan bir şefkatle dua etmektedir.

Ardından dua, bütün mümin erkeklere ve mümin kadınlara genişler: "Mümin erkekleri ve mümin kadınları da bağışla." Bu, İslam’ın evrenselliğini ve Hz. Nûh’un sadece kendi kavmini değil, kıyamete kadar gelecek bütün müminleri kapsayan bir rahmet ve merhametle dua ettiğini gösterir. Bu dua, müminlerin birbirine kenetlenmesi ve ümmet bilincinin güçlenmesi için harika bir örnektir.

Son olarak, zalimler için şöyle der: "Zalimlere ancak helak artır." Bu, onların küfür ve inatlarının artması değil, aksine dünyada ve ahirette tamamen yok olmaları, köklerinin kazınmasıdır. Hz. Nûh, onların hidayete ermesinden ümidini kesmiş ve Allah’ın adaletinin tecellisini istemiştir. Bu beddua, kişisel bir intikam değil, ilahi adaletin bir talebidir; çünkü onlar sadece kendilerine değil, iman edenlere de zulmetmişlerdir.

Bu dua, bizlere şu dersleri verir: Her zaman Allah’a yönelmeli, anne babamıza hayır dua etmeli, mümin kardeşlerimizi unutmamalı ve zalimlerin zulmüne karşı Allah’a sığınmalıyız. Hz. Nûh’un bu duası, Allah katında kabul görmüş ve onun kavmi helak edilmiştir. Bu da gösteriyor ki, müminin duası boşa gitmez; Allah, kendisine yönelen kullarının sesini işitir ve onlara en güzel şekilde karşılık verir. Rabbimiz, bizleri de Hz. Nûh’un duasına dahil olan müminlerden eylesin.