Сураи Аль-Джинн — Оят 14

1. Маънои калимаҳо:

• الْمُسْلِمُونَ: таслимшавандагон, яъне касоне ки ба Аллоҳ итоат карда, фармонбардорӣ мекунанд.
• الْقَاسِطُونَ: каҷравон, золимон, яъне касоне ки аз роҳи рост ва ҳақ берун рафтаанд.
• تَحَرَّوْا: қасд карданд, интихоб карданд, ба тарафи чизе равона шуданд.
• رَشَدًا: ҳидоят, роҳи рост, хайр ва савоб.

1. Тафсири оят:

Ва ҳақиқатан, аз миёни мо ҷинҳо гурӯҳе ҳастанд, ки ба Аллоҳ таслим шуда, ба Ӯ итоат мекунанд ва ба паёмбари Ӯ имон овардаанд. Ва гурӯҳи дигаре ҳастанд, ки аз роҳи рост ва ҳақ берун рафта, зулм ва каҷравӣ пеша кардаанд. Пас ҳар касе ки ба Аллоҳ таслим шавад ва ба итоати Ӯ гардан гузорад, ҳамонҳо роҳи дурустро қасд карда, ба сӯи ҳидоят ва савоб равона шудаанд ва дар интихоби роҳи рост кӯшиш кардаанд. Аммо касоне ки аз роҳи ислом каҷ рафтаанд, онҳо сӯи оташи ҷаҳаннам равона хоҳанд шуд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто дар байни ҷинҳо ҳам гурӯҳҳои гуногун ҳастанд: баъзеҳо муслим ва баъзеҳо каҷрав ҳастанд. Ин далели он аст, ки интихоби роҳи рост ё каҷ ба ихтиёри худи банда аст.
• Ҳар касе ки ба Аллоҳ таслим шавад ва ба Ӯ итоат кунад, ӯ роҳи ҳидоят ва савобро интихоб кардааст. Ин барои ҳар инсон умед ва роҳнамост, ки бо таслим шудан ба Аллоҳ метавонад ба роҳи рост бирасад.
• Оят моро ташвиқ мекунад, ки роҳи исломро интихоб кунем ва дар он устувор бошем, зеро ин роҳи рашад ва ҳидоят аст.
• Ин оят ҳамчунин ҳушдор медиҳад, ки каҷравӣ ва зулм ба ҷаҳаннам мерасонад, пас бояд аз ин роҳ дурӣ ҷӯем.
• Ислом дини ҳидоят ва рашад аст ва ҳар касе ки ба он пайравӣ кунад, ба хайр ва саодат мерасад. Ин боиси ҳубби ислом ва Қуръон дар дилҳо мегардад.