Сураи Аль-Джинн — Оят 15

1. Маънои калимаҳо:

— الْقَاسِطُونَ: каҷрафторон, золимон, онон ки аз роҳи рост ва дурустӣ берун рафтаанд.

— حَطَبًا: ҳезум, чӯбе, ки барои сӯзондан истифода мешавад.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят мефармояд, ки онҳое ки аз роҳи ростӣ ва эътидол каҷ шудаанд ва зулму ситамро пеша кардаанд, дар рӯзи қиёмат ҳамчун ҳезуми дӯзах хоҳанд буд, ки оташи ҷаҳаннам бо онҳо афрӯхта мешавад. Ин гурӯҳ бо амсоли худ аз инсонҳо ва ҷиннҳо дар оташи дӯзах месӯзанд. Пас касе ки аз роҳи ҳақ рӯй гардонад ва ба зулм ва гумроҳӣ машғул шавад, саранҷоми ӯ ҳамин аст, ки худаш сӯзиши оташ гардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки аз роҳи ростӣ ва адолат каҷ нашавем, зеро каҷравӣ ва зулм ба ҳалокат мерасонад.

— Ислом дини адолат ва эътидол аст; пайравии он моро аз оташи дӯзах наҷот медиҳад.

— Қуръон бо тарҳи равшани саранҷоми нек ва бад, инсонро ба андеша ва интихоби роҳи дуруст даъват мекунад.

— Ҳар кас дар ин дунё роҳи худро интихоб мекунад, вале дар охират натиҷаи онро хоҳад дид; пас биёед роҳи ҳидоят ва итоатро интихоб кунем, то аз раҳмати Худо баҳраманд гардем.