Сураи Аль-Джинн — Оят 27

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• ارْتَضَىٰ: интихоб кард, писандид, баргузид.
• رَصَدًا: посбонҳо, нигаҳбонҳо, онҳое ки аз ҳар тараф дидорбонӣ мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мефармояд, ки Ӯ аз ғайби худ касеро огоҳ намекунад, магар он паёмбареро, ки Худо ӯро ба рисолат баргузида ва писандида бошад. Пас ба чунин паёмбар ба андозаи зарурат аз баъзе умури ғайбӣ хабар медиҳад, то ваҳйро ба мардум расонад. Ва барои он ки ваҳй аз дастрасии шайтону ҷиннҳо эмин бошад, Худованд аз пешопеш ва аз пушти сари паёмбар фариштагони нигаҳбонро мегузорад, ки ӯро аз ҳар гуна дахолати шайтонӣ ва дуздии ваҳй муҳофизат мекунанд. Ин ҳифз ва нигаҳбонӣ далели он аст, ки рисолати паёмбарон бояд пок ва беолоиш ба мардум бирасад ва ҳеҷ кас натавонад ба он роҳ ёбад ё онро таҳриф кунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд донандаи ғайб аст ва ҳеҷ кас аз ғайби Ӯ огоҳ намешавад, магар он ки Худо худаш бихоҳад ва баргузида кунад.
• Паёмбарон махсусан аз ҷониби Худо ҳифз мешаванд, то ваҳй ба таври комил ва дуруст ба мардум расонида шавад.
• Ин оят эътимоди моро ба покӣ ва эмин будани ваҳйи илоҳӣ зиёд мекунад ва моро ба пайравии паёмбарон ташвиқ менамояд.
• Худованд ҳар чизро бо илми худ иҳота кардааст ва ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ пинҳон намемонад; ин боиси тақвияти имон ва таваккул ба Худо мегардад.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба ғайб танҳо тавассути ваҳй ва рисолат эътимод кунем ва аз даъвоҳои беасоси ғайбдонӣ дурӣ ҷӯем.