Сураи Аль-Джинн — Оят 26

1. Маънои калимаҳо:

— عَالِمُ الْغَيْبِ: Донои ғайб, яъне Худованде, ки аз ҳама чизҳои пинҳон ва ниҳон огоҳ аст.

— فَلَا يُظْهِرُ: Пас ошкор намекунад, нишон намедиҳад.

— عَلَىٰ غَيْبِهِ: Бар ғайби Худ, яъне бар илми пинҳонии хоси худ.

— أَحَدًا: Ҳеҷ касро, ҳеҷ як нафарро.

1. Тафсири оят:

Худованди Таборак ва Таоло Донои тамоми ғайб аст. Ҳеҷ чиз аз илми Ӯ пинҳон намемонад, хоҳ дар осмонҳо бошад, хоҳ дар замин, хоҳ дар дилҳои бандагон. Ӯст, ки аз рӯзҳои оянда, аз қиёмат, аз ҳамаи рози ниҳон огоҳ аст. Ва аз он ҷо, ки илми ғайб махсуси Ӯст, ҳеҷ касро бар он огоҳ намекунад ва ҳеҷ кас ба он дастрасӣ надорад. Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки донистани ғайб танҳо кори Худост ва бандагони Ӯ ҳар қадар ҳам олим ва солеҳ бошанд, аз худ чизе аз ғайб намедонанд, магар он чизе, ки Худо ба онҳо биомӯзад ва бихоҳад. Пас ҳар касе, ки даъво кунад, ки ғайбро медонад, даъвои ботил кардааст ва аз роҳи рост дур шудааст. Ин оят инчунин тасаллие барои Паёмбар (с) ва мӯъминон аст, ки илми ғайб назди Худост ва онҳо набояд аз надонистани вақти қиёмат ва ғайра ғамгин шаванд, зеро ин кори Худост ва Ӯ ҳаким аст дар он чи пинҳон медорад ва он чи ошкор мекунад.

1. Фавойиди оят:

— Ин оят бандаро ба тавҳид ва эътиқод ба ягонагии Худо дар сифати илм ҳидоят мекунад, ки ғайбро танҳо Ӯ медонад.

— Моро аз даъвоҳои ботили ғайбдонӣ ва фолбинӣ ва ҷодугарӣ дур медорад, зеро ин корҳо хилофи ақидаи исломӣ мебошанд.

— Дилро ором месозад, ки ҳар чизе, ки ба мо пинҳон аст, назди Худост ва Ӯ ба ҳоли бандагонаш огоҳ аст.

— Моро ба таваккул ва таслим ба Худо даъват мекунад, ки Ӯ донотар аст аз он чи мо намедонем.

— Ин оят исломро ҳамчун дини пок ва тоза муаррифӣ мекунад, ки ақл ва илмро эҳтиром мекунад ва аз хурофот ва даъвоҳои беасос пок аст.