Surat Al-Jinn — Ayat 5

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• ظَنَنَّا (dhonnaa): ngira, nyana, nyangka.
• لَن تَقُولَ (lan taqula): ora bakal ngomong.
• كَذِبًا (kadziban): goroh, ngapusi.

1. Tafsir ayat:

Ing ayat iki, para jin kang wis mlebu Islam padha crita bab pengalamane biyen. Dheweke ngomong: "Lan sejatine awake dhewe biyen padha nyana lan ngira, yen ora ana siji-sijia—ora saka manungsa lan ora saka jin—kang wani ngomong goroh marang Allah." Maksudé, biyen para jin kuwi padha percaya marang omongane wong-wong musyrik kang ngaku yen Allah duwe bojo lan duwe anak. Amarga wis keprungu suwe lan ora ana kang mbantah, mula para jin kuwi banjur nganggep omongan kuwi bener, lan padha ngetutake tanpa mriksa maneh. Dadi, ayat iki nuduhake piwulang kang penting: aja gampang percaya marang omongan wong liya, luwih-luwih bab bab kang gegayutan karo Allah, tanpa bukti lan tanpa pikir kang cetha. Wong-wong musyrik kuwi padha ngada-ngada bab Allah, lan para jin biyen melu percaya marang goroh kuwi. Nanging sawise krungu Al-Qur'an, dheweke banjur ngerti yen kuwi kabeh goroh lan ora bener.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake supaya awake dhewe ora gampang ngetutake omongan wong liya bab agama tanpa ngerti dhasare. Kudu dipikir lan dipriksa kanthi tenang.
• Al-Qur'an iku dadi pituduh kang mbenerake kapercayan kang salah lan nuduhake bebener kang sejati.
• Allah iku Maha Suci, ora ana kang padha karo Panjenengane, ora duwe bojo lan ora duwe anak. Iki dadi dhasar tauhid kang kudu diugemi.
• Wong kang gelem ngrungokake lan mikir kanthi jujur, mesthi bakal ketemu marang bebener, kaya para jin kang banjur mlebu Islam sawise krungu Al-Qur'an.
• Islam iku agama kang ngajak manungsa lan jin supaya nggunakake akal lan ati kang resik kanggo nggoleki bebener, lan ninggalake takhayul lan goroh.