Сураи Аль-Муззаммиль — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

— «سَبْحًا»: дар луғат маънои шиноварӣ ва ҳаракат кардан дар обро дорад; дар ин ҷо ба маънои бисёр гардидан ва машғул шудан бо корҳо истифода шудааст.

— «طَوِيلًا»: тӯлонӣ, дароз.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло ба Паёмбари худ (с) тасаллӣ медиҳад ва мефармояд, ки дар рӯз барои ту гардиш ва ҳаракати зиёде дар корҳои зиндагӣ ва рисолат ҳаст; ту дар рӯз бо корҳои худ машғул мешавӣ ва вақти зиёди ту ба онҳо мегузарад. Пас, шабро барои ибодат ва қироати Қуръон холӣ кун, зеро шаб вақти оромӣ ва фориғ будан аз машғулиятҳост. Ин оят ба намози шаб ва ибодати шабона тарғиб мекунад, то ки банда дар оромии шаб бо Парвардигори худ робита пайдо кунад ва дилашро бо зикру қироат равшан созад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд вақти худро дуруст тақсим кунад: вақте барои корҳои дунё ва вақте барои ибодат ва робита бо Аллоҳ.

— Шаб вақти беҳтарин фурсат барои ибодат, дуо ва қироати Қуръон аст, зеро дил ором ва фикр озод мешавад.

— Машғулияти зиёди рӯзона баҳона нест, ки инсон ибодатро тарк кунад; баръакс, бояд барои ибодат вақти махсус ҷудо кунад.

— Дар ин оят тасаллӣ ва меҳрубонӣ нисбат ба Паёмбар (с) ва уммати ӯ ҳаст, ки Аллоҳ машаққати онҳоро медонад ва роҳи осонро нишон медиҳад.

— Ин оят моро ба сӯи мувозинат дар зиндагӣ ва пайвастагӣ дар ибодат ҳидоят мекунад, то ки дунёи мо аз охирати мо ғофил насозад.