Сураи Аль-Муддассир — Оят 17

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• «سَأُرْهِقُهُ»: аз решаи «إرهاق» аст, ки маънои ба зӯрӣ бор кардан, маҷбур кардан ва хаста карданро дорад. Яъне: ба зӯрӣ ва машаққат ӯро гирифтор мекунам.
• «صَعُودًا»: аз решаи «صعود» аст, ки маънои боло рафтан ва сарболо шуданро дорад. Дар ин ҷо ба маънои машаққати сахт ва азоби гарон аст, ки ба он монанд аст, ки касе маҷбур шавад аз теппаи баланд ва сахт боло равад ва ҳеҷ гоҳ ба қулла расад натавонад.

1. Тафсири оят:

Ин оят қисме аз оятҳои пешина аст, ки дар онҳо Аллоҳ таоло дар бораи он шахси саркаш ва мутакаббире сухан мегӯяд, ки бо вуҷуди баҳраманд шудан аз неъматҳои фаровони дунё — мол, фарзанд ва ризқи фарох — боз ҳам ба Аллоҳ куфр овард ва ҳақро инкор кард. Аллоҳ таоло мефармояд, ки ӯро ба машаққат ва азоби сахте гирифтор мекунам, ки таҳаммул кардани он барои ӯ ғайриимкон аст. Ин азоб ба гунаест, ки ӯ ҳеҷ гоҳ оромӣ ва осоиш намеёбад ва ҳамеша дар ранҷу азоб хоҳад буд. Ин ҷазои ҳар касест, ки бо ҳақиқат муқобилат мекунад ва аз роҳи рост сар мегардонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки сарват ва фарзанди бисёр набояд инсонро аз ёди Аллоҳ ғофил кунад, зеро инҳо ҳама озмоишанд.
• Инсон бояд бидонад, ки инкор кардани ҳақ ва муқобилат бо он оқибати сахт дорад ва ҳеҷ кас аз адлу ҷазои Аллоҳ наметавонад бигурезад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон ва даъвати паёмбар (с) гӯш диҳем ва аз саркашӣ ва мутакаббирӣ дурӣ ҷӯем.
• Инчунин ин оят ба мо меомӯзад, ки неъматҳои дунё вақтинчаанд ва ҳадафи аслӣ ризои Аллоҳ ва саодати охират аст.
• Ва оят моро водор мекунад, ки ба Аллоҳ таваккал кунем ва аз азоби Ӯ битарсем, зеро Ӯ қодир аст ҳар касро ба адолат ҷазо диҳад.