Сураи Аль-Муддассир — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

• «كَلَّا»: ҳарфест барои боздоштан ва рад кардан, яъне «не, чунин нест».
• «عَنِيدًا»: саркаш, муқобил, касе ки бо ҳақ душманӣ мекунад ва онро қабул намекунад.

1. Тафсири оят:

Ин оят ҷавобест ба он шахсе, ки бо вуҷуди неъматҳои фаровони дунёӣ, боз ҳам тамаъ дошт, ки Аллоҳ ба ӯ бештар ато кунад, вале ба оятҳои Аллоҳ имон наовард. Аллоҳи таъоло мефармояд: «Не, чунин нест!» — яъне ин гуна нест, ки ӯ тамаъ дорад ба он ки неъматаш афзун шавад, дар ҳоле ки кофир аст. Ба ростӣ, ӯ нисбат ба оятҳои Мо — яъне Қуръони Карим ва далелҳои равшани Мо — саркашӣ ва муқобилат кард. Ӯ ҳақро дониста, ба он гардан нагузошт ва аз рӯи кибру ғурур ва ҳасад бо он мубориза бурд. Ин оят на танҳо дар бораи он шахси мушаххас, балки дар бораи ҳар касест, ки бо оятҳои Аллоҳ саркашӣ мекунад ва онҳоро дурӯғ мешуморад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки саркашӣ ва гардан нагузоштан ба ҳақ сабаби маҳрум шудан аз неъматҳои Аллоҳ мегардад.
• Қуръон оятҳои Аллоҳ аст ва бояд бо фурӯтанӣ ва қалби кушода қабул шавад, на бо кибру ҳасад.
• Аллоҳ одил аст ва касеро, ки бо ҳақ муқобилат мекунад, ҳисоб хоҳад кард.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша ба оятҳои Қуръон гӯш диҳем, онҳоро бифаҳмем ва ба онҳо амал кунем, то аз раҳмати Аллоҳ ва неъматҳои Ӯ баҳраманд гардем.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва касе ки бо он саркашӣ кунад, худро аз роҳи рост маҳрум мекунад.