Сураи Аль-Муддассир — Оят 18

1. Маънои калимаҳо:

— «فَكَّرَ»: андеша кард, фикр кард.

— «قَدَّرَ»: чен кард, омода сохт, нақша кашид.

1. Тафсири оят:

Ҳамоно ин кофир андеша кард ва дар дили худ чен кард, ки чӣ гуна сухане бар зидди Қуръон бигӯяд ва онро ботил созад. Ӯ фикр кард, ки чӣ гуна ба Муҳаммад (с) ва Қуръон эрод гирад ва он чиро, ки мехост бигӯяд, дар нафси худ омода сохт. Ӯ дар бораи Қуръон андешид ва чен кард, то роҳе барои рад кардани он пайдо кунад, аммо ҳеҷ айбе дар он наёфт. Пас рӯй турш кард ва абрӯ дар ҳам кашид, зеро ҳилаҳояш ба кор нарафт ва натавонист нуқсоне дар Қуръон пайдо кунад. Сипас аз ҳақ рӯй гардонд ва аз пазируфтани он худро бузург донист ва гуфт: «Ин ҷуз сеҳре нест, ки аз пешиниён нақл шудааст; ин ҷуз сухани одамон нест, ки Муҳаммад аз онҳо омӯхтааст». Баъд даъво кард, ки он аз ҷониби Худост.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон чунон муъҷиза аст, ки душманони он ҳар чӣ кӯшиш карданд, натавонистанд айбе дар он пайдо кунанд.

— Ҳақиқати Қуръон равшан аст ва ҳатто душманон дар дили худ медонанд, ки он сухани Худост, аммо аз сабаби кибру ҳасад онро инкор мекунанд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо андеша ва тадаббур хонем ва ба он имон оварем, зеро он сухани Парвардигори ҷаҳон аст.

— Қуръон барои ҳамаи замонҳо ва ҳамаи мардум роҳнамост ва ҳеҷ кас наметавонад мисли онро биёрад.

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки аз кибр ва ҳасад дурӣ ҷӯем, зеро ин сифатҳо одамро аз пазируфтани ҳақ бозмедоранд.

— Қуръон сарчашмаи ҳидоят ва раҳмат аст барои касоне, ки бо дили кушод ва андешаи пок ба он рӯ меоранд.