Сураи Аль-Муддассир — Оят 56

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «يَذْكُرُونَ»: аз ёд мекунанд, панд мегиранд, ба ёд меоранд.
• «أَهْلُ التَّقْوَىٰ»: сазовор ва шоистаи он ки аз Ӯ битарсанд ва тоат кунанд.
• «أَهْلُ الْمَغْفِرَةِ»: сазовор ва шоистаи бахшиш, ки бандагонашро биомурзад.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят мефармояд, ки мардум аз ин Қуръон ва пандҳои он баҳра намегиранд ва ба ёд намеоранд, магар он ки Худо бихоҳад барояшон ҳидоят ва тавфиқ диҳад. Яъне ҳидоят ва пандгирӣ танҳо ба хоҳиш ва иродаи Худованди мутаъол вобаста аст, на ба қуввату тавоноии худи инсон. Пас касе ба ҳақ роҳ ёфта наметавонад, магар ба лутфу раҳмати Худо.

Сипас Худованд худро бо ду сифати бузург тавсиф мекунад: Ӯ сазовор аст, ки аз Ӯ битарсанд, фармонҳояшро иҷро кунанд ва аз нофармониаш парҳез намоянд; ва Ӯ сазовор аст, ки гуноҳҳои бандагонашро биомурзад, ҳангоме ки ба Ӯ тавба кунанд ва аз Ӯ битарсанд. Ин ду сифат нишон медиҳад, ки Худованд ҳам соҳиби тарс ва тоат аст ва ҳам соҳиби бахшишу раҳмат.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ҳидоят ва пандгирӣ аз Қуръон неъмати бузургест, ки Худованд ба бандагони худ ато мекунад; пас бояд шукргузор бошем ва дилҳои худро барои қабули он кушоем.
• Худованд сазовор аст, ки аз Ӯ битарсем ва тоаташ кунем, зеро Ӯ Парвардигори раҳмон ва меҳрубон аст ва ҳеҷ неъмате аз Ӯ пӯшида нест.
• Худованд сазовор аст, ки гуноҳҳоро биомурзад; пас ҳеҷ гоҳ аз раҳмати Ӯ ноумед нашавем ва ҳамеша ба сӯи Ӯ тавба кунем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти худро бар асоси тақво ва тавба бунёд кунем, то дар дунё ва охират комёб шавем.
• Қуръон китоби панд ва ҳидоят аст; ҳар касе ба он рӯй оварад, Худованд ӯро ҳидоят мекунад ва ба роҳи рост ҳидоят менамояд.