Сураи Аль-Муддассир — Оят 55

1. Маънои калимаҳо:

— «فَمَن»: пас ҳар кас.

— «شَاءَ»: хостааст, ирода кардааст.

— «ذَكَرَهُ»: онро ба ёд овард, панд гирифт, аз он насиҳат пазируфт.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони Парвардигор дар бораи Қуръони Карим аст, ки он пандомӯз ва насиҳати равшан барои мардум мебошад. Худованд мефармояд, ки ҳар кас бихоҳад, метавонад ин Қуръонро бихонад ва аз он панд гирад, зеро Қуръон барои ҳидоят ва насиҳати инсонҳо фурӯ фиристода шудааст. Ҳар кас ба ихтиёри худ роҳи ҳидоятро интихоб мекунад ва Қуръонро василаи пандомӯзӣ қарор медиҳад. Аммо дар ояти пешина зикр шудааст, ки панд гирифтан онҳо танҳо бо хоҳиши Худованд аст, яъне ҳидоят аз ҷониби Парвардигор аст ва Ӯст, ки ба бандагони худ тавфиқ медиҳад. Пас Қуръон сарчашмаи панд ва ҳидоят аст, ва ҳар кас бихоҳад, метавонад аз он баҳра барад ва роҳи ростро пайдо кунад.

1. Фоидаҳо:

— Қуръони Карим барои ҳамаи инсонҳо пандомӯз ва насиҳат аст ва ҳар кас метавонад аз он баҳра барад.

— Инсон дар интихоби роҳи ҳидоят озод аст, аммо тавфиқи ҳидоят аз ҷониби Худованд аст.

— Хондани Қуръон бояд бо нияти панд гирифтан ва амал кардан бошад, на танҳо хондани холӣ.

— Қуръон роҳи наҷот ва саодат дар дунё ва охират аст, пас бояд ба он рӯй оварем ва аз он насиҳат гирем.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки барои ҳидоят ба Худованд таваккул кунем ва аз Ӯ тавфиқ бихоҳем, зеро ҳидоят танҳо ба дасти Ӯст.