Сураи Аль-Кияма — Оят 1

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «لَا أُقْسِمُ»: дар ин ҷо ба маънои «савганд мехӯрам» аст; ҳарфи «лā» барои таъкид ва таваҷҷуҳ додани шунаванда омадааст, на барои инкор.

— «بِيَوْمِ الْقِيَامَةِ»: ба рӯзи қиёмат, яъне рӯзе ки мардум барои ҳисобу ҷазо дар пешгоҳи Парвардигор меистанд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба рӯзи қиёмат — рӯзи ҳисобу ҷазо, рӯзе ки ҳамаи одамон барои посухдиҳӣ ба пешгоҳи Парвардигори ҷаҳон меистанд — савганд ёд мекунад. Ин савганд барои он аст, ки бузургӣ ва ҳавлу ҳашамати он рӯзро ба бандагон ёдовар шавад ва диққати онҳоро ба аҳамияти он ҷалб намояд. Савганд хӯрдани Худованд ба рӯзи қиёмат нишонаи он аст, ки ин рӯз ҳақ аст ва ҳатман воқеъ мешавад, ва ҳеҷ кас наметавонад аз ҳисобу китоби он бигурезад. Ҳамчунин дар ин оят ишорае ҳаст ба он ки одамӣ бояд ҳамеша ба ёди он рӯз бошад ва худро барои он омода созад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят моро бовар мекунонад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва Худованд худ ба он савганд ёд кардааст, пас ҳеҷ шакке дар вуҷуди он нест.

— Ёдоварии рӯзи қиёмат инсонро ба некӯкорӣ, адолат ва тақво ҳидоят мекунад ва аз зулму гуноҳ бозмедорад.

— Дар ин оят тасаллие барои ситамдидагон ва ҳушдоре барои ситамгарон аст, ки ҳама дар пешгоҳи Худо ҷавобгар хоҳанд буд.

— Қуръон бо чунин савгандҳо дили инсонро бедор мекунад ва ӯро ба андеша дар бораи охират ва омодагӣ барои он даъват менамояд.

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд ба бандагони худ ғамхор аст ва онҳоро аз роҳи нодуруст огоҳ месозад, то ба саодати дуняву охират бирасанд.