Сураи Аль-Кияма — Оят 20

1. Маънои калимаҳо:

— «كَلَّا»: ҳарфест барои рад кардан ва боздоштан, яъне «не, чунин нест».

— «بَلْ»: ҳарфест барои ислоҳ ва гардиш додан, яъне «балки».

— «تُحِبُّونَ»: дӯст медоред, майл доред.

— «الْعَاجِلَةَ»: дунёи зудгузар, ҳаёти фании ин ҷаҳон.

1. Тафсири оят:

Аллоҳ таоло дар ин оят ба мардум рӯ меоварад ва гуфтаҳои онҳоро дар бораи инкор кардани қиёмат рад мекунад. Гуфта мешавад: не, чунин нест, ки шумо мегӯед, ки баъд аз марг зинда шудан нест ва ҳисобу китоб вуҷуд надорад. Балки сабаби асосии инкори шумо он аст, ки шумо дунёи зудгузарро дӯст медоред ва ба неъматҳои он майл доред. Шумо зиндагии фании ин ҷаҳонро бар охират афзал медонед ва аз ин рӯ, ба хотири он ки майли шумо ба дунё аст, охиратро инкор мекунед. Ҳол он ки он Зоте, ки шуморо аз нестӣ офарид, аз зинда кардани шумо баъд аз марг оҷиз нест. Пас, инкор кардани шумо аз рӯи далел нест, балки аз рӯи ҳавои нафс ва муҳаббати дунё аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки муҳаббати аз ҳад зиёди дунё метавонад инсонро аз ҳақиқат дур кунад ва ба инкор кардани охират бирасонад.

— Вақте инсон дарк мекунад, ки Аллоҳ ӯро аз нестӣ офаридааст, бояд бидонад, ки зинда кардани ӯ баъд аз марг барои Аллоҳ осон аст.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба охират таваҷҷуҳ кунем ва дунёро ҳадафи ниҳоӣ нагардонем, балки онро воситае барои расидан ба хушнудии Аллоҳ бидонем.

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон бо адлу инсоф бо инсонҳо муомила мекунад: сабаби инкори онҳоро равшан баён мекунад, то инсон ба худ ояд ва роҳи ростро интихоб кунад.

— Муҳаббати дунё метавонад сабаби ғафлат аз охират шавад, пас бояд инсон қалби худро аз ишки дунё пок кунад ва ба сӯи охират майл кунад.