Сураи Аль-Кияма — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

• أَيَحْسَبُ: Оё гумон мекунад / тасаввур мекунад.
• الْإِنسَانُ: Инсон — дар ин ҷо мақсуд кофир ва мункири қиёмат аст.
• أَلَّن نَّجْمَعَ: Ки ҷамъ нахоҳем кард / гирд нахоҳем овард.
• عِظَامَهُ: Устухонҳои ӯро.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят аз рӯи инкор ва тааҷҷуб мепурсад: оё инсони мункири қиёмат гумон мекунад, ки Мо пас аз марг ва пурра пароканда шудани баданаш, устухонҳои ӯро ҷамъ нахоҳем кард ва ӯро барои ҳисобу китоб дубора зинда нахоҳем кард? Ин гумон асос надорад, зеро Он Зоте, ки инсонро бори аввал аз нестӣ офарид ва устухонҳои ӯро бо чунин сохти дақиқ ба ҳам пайваст, ҳатман қодир аст, ки онҳоро пас аз парокандагӣ боз ҷамъ оварад ва ӯро дубора эҳё кунад. Қудрати Худо ба ҷамъоварии устухонҳо маҳдуд нест; Ӯ метавонад ҳатто ангуштҳо ва нӯги ангуштҳои ӯро, ки бо нақшҳои хос ва дақиқи худ фарқ мекунанд, боз ҳамон гуна ки буданд, биёфаринад. Пас инкор кардани баъс аз ҷониби инсон танҳо аз ҷаҳолат ва ғурури ӯ сарчашма мегирад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба инсон ёдовар мешавад, ки марг поёни ҳаёт нест ва рӯзе ҳама барои ҳисобу китоб зинда мешаванд.
• Қудрати Худованд номаҳдуд аст; Он Зоте, ки офариниши аввалинро аз нестӣ ба вуҷуд овард, аз эҳёи дубора ҳеҷ гоҳ оҷиз нест.
• Инкор кардани қиёмат аксар вақт аз ғурур ва худписандӣ меояд; инсон бояд фурӯтан бошад ва ба қудрати Худо бовар кунад.
• Бовар ба баъс инсонро ба амалҳои нек ва тақво ҳидоят мекунад, зеро медонад, ки ҳамаи аъмолаш дар рӯзи қиёмат ҳисоб мешавад.
• Ин оят дили инсонро ба раҳмат ва адолати Худо умедвор мекунад, ки ҳеҷ чиз аз қудрати Ӯ пинҳон намемонад ва ҳақи ҳар кас дода мешавад.