Surah Al-Qiyamah — Talata 26

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• Kallā (كَلاَّ): Isang babala at pagpigil sa mga nagtatatwa sa Muling Pagkabuhay.
• Balaghat (بَلَغَتْ): Umabot o sumapit.
• Tarāqī (التَّرَاقِي): Pangmaramihan ng *tarquwah* — ang buto sa itaas na bahagi ng dibdib, malapit sa lalamunan, kung saan umaabot ang kaluluwa sa oras ng kamatayan.

Interpretasyon ng Talata:

Hindi totoo ang inaakala ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan na sila'y hindi bubuhayin o pananagutin sa kanilang mga ginawa. Kapag ang kaluluwa ng isang naghihingalo ay umabot na sa kanyang mga buto sa itaas ng dibdib (tarāqī), sa sandaling iyon ay madarama niya ang tindi ng paghihirap sa pag-alis ng kaluluwa sa katawan. Sa oras na iyon, walang sinuman ang makapagliligtas sa kanya, at makikita niya ang mga anghel ng kamatayan. Doon niya mapagtanto na ang kanyang pag-alis sa mundo ay tunay na naganap, at ang kanyang huling hantungan ay nasa harap ng kanyang Panginoon — sa Paraiso man o sa Impiyerno. Ang talatang ito ay isang matinding paalala na ang kamatayan ay tiyak na darating, at walang sinuman ang makakatakas dito.

Mga Aral at Bunga ng Talata:

1. Ang kamatayan ay isang katotohanang hindi maikakaila, at ang bawat kaluluwa ay dadaan dito — kaya't nararapat na maging handa ang bawat isa sa pagharap sa kanyang Panginoon.
2. Ang pag-alala sa kamatayan ay naglalayo sa tao sa kapabayaan at nagtutulak sa kanya upang gumawa ng mabubuting gawa.
3. Ang talatang ito ay nagpapakita ng katarungan ng Allah — na walang sinuman ang maiiwan nang walang pananagutan, at ang bawat isa ay gagantihan ayon sa kanyang ginawa.
4. Ang pagkakaalam sa hirap ng kamatayan ay nagpapalalim sa pananampalataya at nagtuturo sa tao na ang tunay na buhay ay ang buhay sa Kabilang Buhay, kaya't nararapat na unahin ang kasiyahan ng Allah higit sa lahat.