Surja El-Kijame — Ajet 26

Kuptimi i fjalëve:

• Kella (كَلَّا): Jo, nuk është ashtu siç mendoni ju; është një ndalesë dhe qortim për ata që mohojnë ringjalljen.
• Terakî (التَّرَاقِي): Shumësi i fjalës "terkuve" – kockat e larta të gjoksit, në zonën e fytit dhe krahëve, ku arrin shpirti kur njeriu është në agoni të vdekjes.

Tefsiri i ajetit:

Jo, nuk është ashtu siç pandehin idhujtarët se pas vdekjes nuk do të ketë llogari e dënim. Kur shpirti i njeriut që po vdes të arrijë në kockat e larta të gjoksit (në fyt), atëherë ai e sheh realitetin e vdekjes me sytë e vet dhe e kupton se nuk ka shpëtim prej saj. Në atë moment, ai ndodhet në pragun mes kësaj bote dhe botës tjetër, dhe i bëhet e qartë se ajo që i kishte premtuar Zoti është e vërtetë. Atëherë njeriu e kupton se largimi nga kjo botë është i pashmangshëm, dhe fillon mundimi i ndarjes nga jeta dhe pasuria, ndërsa engjëjt e vdekjes e rrethojnë atë.

Përfitimet nga ajeti:

1. Ajeti na kujton se vdekja është e vërtetë dhe e pashmangshme, prandaj duhet të përgatitemi për të me vepra të mira.
2. Na mëson se momenti i vdekjes është ndër momentet më të vështira, prandaj duhet të jetojmë në mënyrë që ta presim atë moment me qetësi dhe besim të fortë.
3. Na bën të kuptojmë se pas vdekjes ka jetë tjetër, ku secili do të shpërblehet sipas veprave të tij – qoftë me xhennet, qoftë me xhehennem.
4. Na nxit që të mos mashtrohemi nga jeta e kësaj bote dhe të mos harrojmë se çdo shpirt do ta shijojë vdekjen, prandaj duhet të nxitojmë drejt pendimit dhe veprave të mira para se të na vijë ai moment.