Surah Al-Qiyamah — Talata 27

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• "Raakin" (راقٍ) – nangangahulugang isang taong babasa ng bulong (ruqyah) o dasal upang pagalingin ang maysakit, ayon sa kaugalian ng mga Arabo noong panahon ng kamangmangan na naghahanap sila ng manggagamot sa pamamagitan ng bulong.

Paliwanag ng Talata:

Kapag ang kaluluwa ng isang naghihingalo ay umabot na sa kanyang lalamunan (tuntungan ng buto sa dibdib), at ang mga naroroon sa kanyang paligid ay nagtitinginan at nagtatanong: "Mayroon bang sinuman na makapagbibigay ng lunas sa kanya? Mayroon bang magbubulong ng panalangin upang siya ay gumaling?" – Ito ay isang paglalarawan ng matinding paghihirap at kawalan ng pag-asa sa sandaling iyon, sapagkat wala nang sinuman ang makapagliligtas sa kanya mula sa kamatayan. Ang mga tao sa paligid ay naghahanap ng anumang paraan upang maibsan ang kanyang kalagayan, ngunit walang anumang lunas ang makakapigil sa itinakda ng Allah. Sa sandaling iyon, ang naghihingalo ay nakakakita ng mga anghel ng kamatayan, at napagtanto niya na ang kanyang pag-alis sa mundo ay hindi na maiiwasan. Ang takot at pag-asa ay naghahalo sa kanyang puso, at ang hirap ng pag-alis sa mundo ay sumasalubong sa hirap ng pagdating sa kabilang buhay.

Mga Aral na Mapupulot:

1. Ang kamatayan ay isang katotohanang hindi matatakasan, at walang sinuman – gaano man kalakas o kapangyarihan – ang makapipigil nito kapag dumating na ang takdang oras.
2. Ang mundo at ang kabilang buhay ay magkaugnay; ang paghihirap sa sandali ng kamatayan ay isang paalala na ang bawat tao ay haharap sa kanyang nilikha at pananagutan ang kanyang mga gawa.
3. Ang paghahanda para sa kamatayan sa pamamagitan ng mabubuting gawa at pagsisisi ay ang tanging paraan upang maging magaan ang pag-alis sa mundo at maging matagumpay sa kabilang buhay.
4. Ang pagkaalam na ang lahat ay babalik sa Allah – sa Paraiso o sa Impiyerno – ay nagtutulak sa tao na magsikap sa pagsunod sa mga utos ng Allah at umiwas sa Kanyang mga ipinagbabawal.
5. Ang sandali ng kamatayan ay nagpapakita ng kahinaan ng tao at ang kawalan ng silbi ng mga makamundong tulong; tanging ang pananampalataya at mabubuting gawa lamang ang makakasama sa tao sa oras na iyon.