Sura Al-Kijama — Werset 26

Znaczenie słów:

• Kalla – nieprawda, zaprawdę; słowo ostrzeżenia i napomnienia dla tych, którzy zaprzeczają zmartwychwstaniu.
• Balaghat – dotarła, doszła.
• Tarāqī – liczba mnoga od *tarquwa*; oznacza obojczyki, czyli kości u góry klatki piersiowej, w okolicy gardła.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Bóg – Wysławiony – odpiera złudzenia niewiernych z Kurajszytów, którzy myśleli, że po śmierci nie zostaną osądzeni ani ukarani. Mówi im: „Nie tak jest, jak sobie wyobrażacie!" Zaprawdę, kiedy dusza umierającego człowieka dotrze do obojczyków – czyli do najwyższego punktu klatki piersiowej, tuż przy gardle – wówczas człowiek staje w obliczu rzeczywistości śmierci, której nie może uniknąć ani jej zaprzeczyć. W tym momencie obecni przy nim szukają kogoś, kto mógłby go uratować, ktoś pyta: „Czy jest ktoś, kto go uleczy?" – ale to już na nic się nie zda. Umierający widzi aniołów śmierci i uświadamia sobie, że nadchodzi rozłąka z tym światem, a przed nim – świat ostateczny. Wtedy łączy się trudność końca życia doczesnego z trudnością początku życia wiecznego, a wszystkie stworzenia zmierzają do Boga – jedne do Raju, inne do Ognia.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Śmierć jest prawdą nieuniknioną, której nikt nie zdoła uniknąć – dlatego mądry człowiek przygotowuje się na nią dobrymi uczynkami.
2. Człowiek w chwili śmierci widzi rzeczywistość, której wcześniej nie dostrzegał – niech więc nie zwodzi się doczesnym życiem i jego urokami.
3. Zaprzeczanie zmartwychwstaniu jest złudzeniem; każdy stanie przed swoim Panem i poniesie konsekwencje swoich czynów.
4. Werset ten uczy pokory – nawet najpotężniejszy człowiek w obliczu śmierci jest bezsilny i potrzebuje pomocy, której nikt nie może mu udzielić.
5. Przypomnienie o śmierci skłania serce do skruchy, powrotu do Boga i wykorzystania danego czasu na dobre uczynki, zanim nadejdzie godzina, w której żal już nie pomoże.