Sura Al-Kijama — Werset 27

Znaczenie słów:

• „Wa qīla man rāq” – „I powiedziano: kto jest raqim?” – czyli: kto jest tym, który czyni ruqję (zaklęcie, modlitwę o uzdrowienie)? Słowo „rāq” pochodzi od czasownika „raqā” – oznacza tego, który odprawia ruqję, czyli duchowe leczenie przez recytację słów, mającą na celu uzdrowienie chorego.

Tafsir (wyjaśnienie):

Gdy dusza człowieka umierającego dociera do gardła, a on sam znajduje się w stanie agonii, wówczas obecni przy nim ludzie – rodzina, bliscy, przyjaciele – patrząc na jego cierpienie, zaczynają mówić jeden do drugiego: „Czy jest ktoś, kto mógłby go uratować? Czy jest ktoś, kto potrafi go uzdrowić, kto odprawi nad nim ruqję, aby odwrócić od niego śmierć?”. To wołanie o pomoc i ratunek, które pojawia się w ostatnich chwilach życia, gdy człowiek zdaje sobie sprawę, że jego czas na ziemi dobiega końca. W tym momencie umierający widzi aniołów śmierci, a obecni przy nim ludzie – mimo całej swojej miłości i troski – nie są w stanie mu pomóc. Wszelkie ludzkie wysiłki, lekarstwa i zaklęcia stają się bezsilne wobec nieuchronności śmierci. Wtedy okazuje się, że tylko Bóg – Stwórca i Pan wszystkiego – ma władzę nad życiem i śmiercią. Człowiek, który do tej pory może zapominał o Bogu, w tej chwili zdaje sobie sprawę, że jego powrót jest do Niego, a koniec życia na ziemi jest początkiem życia wiecznego w zaświatach – albo w raju, albo w piekle, w zależności od jego uczynków.

Korzyści i nauki płynące z tej wersety:

1. Śmierć jest nieuniknioną rzeczywistością, której nie można uniknąć żadnymi ludzkimi środkami – lekarstwami, zaklęciami czy wysiłkami bliskich. To przypomina nam, abyśmy przygotowywali się na to spotkanie z Bogiem przez dobre uczynki.
2. W chwili śmierci człowiek widzi prawdę, której wcześniej nie dostrzegał – że świat doczesny jest przemijający, a życie wieczne jest prawdziwym celem. Niech to będzie dla nas przestrogą, abyśmy nie przywiązywali się zbytnio do dóbr tego świata.
3. Werset ten uczy nas pokory – nawet najbliżsi i najbardziej kochający ludzie nie są w stanie pomóc umierającemu. Tylko Bóg ma władzę nad życiem i śmiercią, dlatego powinniśmy zwracać się do Niego w każdej chwili, szczególnie w trudnych momentach.
4. Przypomina nam o znaczeniu ruqji – duchowego leczenia przez recytację Koranu – jako środka, który może przynieść ulgę w chorobie, ale jednocześnie uczy, że ostateczne uzdrowienie i życie są w rękach Boga.
5. Werset ten zachęca nas do refleksji nad kruchością ludzkiego życia i do wykorzystania każdej chwili na ziemi na zbliżanie się do Boga, aby nasze spotkanie z Nim w chwili śmierci było spotkaniem pełnym nadziei i radości, a nie strachu i żalu.