Сураи Аль-Кияма — Оят 28

1. Маънои калимаҳо:

• وَظَنَّ: дар ин ҷо маънои «яқин кард» ва «боварӣ ҳосил кард»-ро дорад, на гумон.
• الْفِرَاقُ: ҷудошавӣ, яъне ҷудо шудан аз дунё ва он чи дар он аст.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки рӯҳ ба болои сина мерасад ва марг наздик мешавад, инсон ба таври қатъӣ яқин мекунад, ки ин ҷудошавӣ аз дунё аст. Ӯ мебинад, ки фариштагони марг омадаанд ва дигар бозгаште ба ҳаёти дунё нест. Ин лаҳза, лаҳзаи пайвастани сахтии охири дунё бо сахтии аввали охират аст. Пас аз ин, ҳамаи бандагон ба сӯи Аллоҳ бозгардонида мешаванд, то ҳар кас мувофиқи амалаш ба биҳишт ё дӯзах равад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба инсон ёдоварӣ мекунад, ки марг ҳақиқат аст ва ҳар кас рӯзе аз дунё ҷудо мешавад.
• Вақте инсон ин ҳақиқатро дарк кунад, беҳтар барои охират омодагӣ мегирад ва аз ғафлат дур мешавад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дунё ҷои мондан нест ва бояд ба амалҳои нек машғул шавем.
• Инсон бояд ҳамеша ба ёди Аллоҳ бошад ва аз марг натарсад, балки барои вохӯрӣ бо Парвардигор омода бошад.
• Ин оят моро ба тавба ва бахшоиш ташвиқ мекунад, то пеш аз расидани марг амалҳои худро ислоҳ кунем.