ซูเราะฮฺ อัล-กียามะฮ์ — อายะฮฺ 7

คำอธิบายคำศัพท์:

• บะร็อก (بَرِقَ) หมายถึง สายตาจ้องเขม็งนิ่งไม่กระพริบ ด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัวอย่างที่สุด
• อัล-บะศ็อร (البَصَر) หมายถึง ดวงตา หรือสายตา

การตีความหมายของอายะฮ์:

เมื่อดวงตาจ้องเขม็งนิ่งค้างด้วยความตกใจและหวาดกลัวอย่างที่สุด ในขณะที่มนุษย์กำลังเผชิญกับความน่าสะพรึงกลัวของวันกิยามะฮ์ และเมื่อถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิตขณะกำลังจะจากโลกนี้ไป ดวงตาจะเบิกกว้างจ้องมองสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าโดยไม่กระพริบ ด้วยความพิศวงและตกตะลึงต่อสิ่งที่ได้เห็น ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาเคยปฏิเสธและไม่ยอมเชื่อมาก่อนในโลกดุนยา

เมื่อถึงเวลานั้น ดวงจันทร์ก็จะสูญเสียแสงสว่างของมัน และดวงอาทิตย์กับดวงจันทร์ก็จะถูกรวมเข้าด้วยกันในสภาพที่แสงสว่างของทั้งสองดับมอดลง ไม่มีความสว่างเหลืออยู่แม้แต่น้อย ขณะนั้นมนุษย์จะร้องถามด้วยความสิ้นหวังว่า “ที่หลบหนีอยู่ที่ไหน?” แต่ก็ไม่มีทางหนีรอดจากความทุกข์ทรมานไปได้

บทเรียนและข้อคิดที่ได้รับ:

1. การเตรียมพร้อมสำหรับวันสุดท้ายของชีวิตเป็นสิ่งจำเป็น เพราะความตายสามารถมาเยือนได้ทุกขณะโดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้า
2. ความหวาดกลัวในวันกิยามะฮ์เป็นเรื่องจริงและยิ่งใหญ่เกินกว่าที่มนุษย์จะจินตนาการได้ ดังนั้นเราควรดำเนินชีวิตด้วยความสำนึกอยู่เสมอ
3. การศรัทธาในวันปรโลกช่วยให้มนุษย์ดำเนินชีวิตอย่างมีจุดหมาย ไม่ประมาท และหมั่นทำความดีเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการพบพระผู้เป็นเจ้า
4. การรำลึกถึงความตายและวันกิยามะฮ์เป็นแรงผลักดันให้เราหันกลับมาสู่ทางที่ถูกต้อง และเพิ่มพูนการงานที่ดีก่อนที่เวลาจะหมดลง