Аль-Кияма сүресі — Аят 7

1. Сөздердің мағынасы:

— «بَرِقَ» (бариқа): көздің таңырқап, үрейленіп қадалуы, ашылып кетуі.

— «الْبَصَرُ» (әл-басар): көру қабілеті, көз.

1. Аяттың тәпсірі:

Қиямет күнінің қорқынышты сәті келгенде, адамның көзі үрей мен таңырқаудан қатып қалады. Ол өзі мойындамай келген нәрселерді — қайта тірілуді, есепті, жазаны — көзімен көргенде, көру қабілеті таңырқап, ашылып, бір нүктеге қадалады. Бұл сәтте ай мен күннің жарығы жойылып, адам құтылатын жер іздей бастайды. Кейбір ғұламалар бұл көріністі өлім сәтімен де байланыстырады: жан шығып бара жатқанда адам көзі ашылып, таңғажайып нәрселерді көреді, бірақ енді ешнәрсеге әсер ете алмайды.

1. Аяттан алынатын пайдалы ғибраттар:

— Қиямет күнінің шындығы сөзсіз, оны ешкім жоққа шығара алмайды.

— Адам басына келетін үлкен сәттерде дүниелік байлық, атақ-даңқ еш пайда бермейді.

— Осы өмірде Алланы еске алып, жақсылық жасауға асығу керек, өйткені өкіну уақыты кеш болуы мүмкін.

— Құран адамды ойландырып, жауапкершілікке шақырады; оны оқып, үйрену — бақытқа жетудің жолы.

— Алланың әділдігі мен рақымына сену жүректі тыныштандырып, өмірді мәнді етеді.