Сураи Аль-Кияма — Оят 6

1. Маънии калимаҳо:

— «يَسْأَلُ»: мепурсад.

— «أَيَّانَ»: кай, дар кадом вақт.

— «يَوْمُ الْقِيَامَةِ»: рӯзи қиёмат, рӯзи ҳисобу ҷазо.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он касонест, ки рӯзи қиёматро инкор мекунанд ва бо тамасхур ва дур донистан мепурсанд: «Пас рӯзи қиёмат кай хоҳад омад?» Онҳо намехоҳанд ба ин ҳақиқат бовар кунанд ва мехоҳанд дар гуноҳу фисқи худ идома диҳанд. Ин савол аз рӯи шубҳа ва инкор аст, на аз рӯи ҷустуҷӯи ҳақиқат. Худованд дар ин оят хабар медиҳад, ки чунин одамон бо ин саволи худ дар ҳақиқат рӯзи қиёматро дур мешуморанд ва онро бозӣ мегиранд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки инкори рӯзи қиёмат оқибати нофармонӣ ва хоҳиши идома додани гуноҳ аст.

— Рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз он фирор кунад.

— Вақти дақиқи рӯзи қиёмат танҳо назди Худованд маълум аст ва мо бояд ҳамеша барои он омода бошем.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои инкор ва тамасхур, бо имон ва амали нек ба истиқболи рӯзи қиёмат омода шавем.

— Ҳар саволе, ки аз рӯи инкор ва шубҳа бошад, ба ҳидоят намерасонад, балки бояд бо дили кушода ҳақиқатро қабул кунем.