سورت انسان — آیت 11

د کلمو معناګانې:

• فَوَقَاهُمُ: هغوی يې وساتل او خوندي يې کړل.
• شَرّ: بدي، سختي او تکليف.
• نَضْرَةً: د مخ رڼا، ښکلا او تازه والی.
• سُرُورًا: د زړه خوشالي، خوښي او ډاډ.

د آيت تفسير:

الله تعالیٰ د خپلو نيکانو بندګانو ژمنه کړې وه چې د قيامت له سختۍ او وحشتناکو پېښو به يې ساتي. په دې آيت کې الله تعالیٰ فرمايي چې هغه خپل مخلص بندګان د هغې ورځې له ټولو بديو، سختيو او رنځونو څخه خوندي کړل، هغه ورځ چې انسانان به په سختۍ او وېره کې وي. بيا الله تعالیٰ هغوی ته دوه لوی نعمتونه ورکړل:

1. نضرة: د مخونو ښکلا، رڼا او تازه والی، چې د خوشحالۍ او اطمينان نښه ده.
2. سرور: د زړونو خوشالي، خوښي او ډاډ، چې د هغوی په زړونو کې ځای پر ځای شوی دی.

دا د هغوی د صبر او اطاعت اجر دی چې په دنيا کې يې د الله تعالیٰ په لار کې کړی و. دوی به په جنت کې داسې ژوند ولري چې نه به د لمر تودوخه ورته تکليف ورکوي او نه به د يخنۍ سختي، او د جنت مېوې به يې په اسانۍ سره په لاس کې وي.

فايدې:

• دا آيت مومنانو ته ډاډ ورکوي چې الله تعالیٰ خپل بندګان د قيامت له سختيو ساتي، که دوی په دنيا کې د هغه اطاعت وکړي.
• د دې آيت څخه دا زده کوو چې د الله تعالیٰ اجر يوازې د جنت نه دی، بلکې هغه خپلو بندګانو ته په مخونو کې رڼا او په زړونو کې خوشالي هم ورکوي، چې د دنيا په ژوند کې هم د هغوی د ايمان او نېکو عملونو اثر ښکاري.
• دا آيت موږ ته د صبر او تقوا ارزښت ښيي، ځکه چې د دې نعمتونو تر لاسه کول د صبر او نېکو عملونو په وسيله ممکن دي.
• دا آيت د مسلمانانو لپاره د اميد او خوشبينۍ سرچينه ده، چې د دنيا په سختيو کې بايد نه خپه کېږي، ځکه چې د الله تعالیٰ ساتنه او رحمت تل له مومنانو سره وي.