Сураи Аль-Инсан — Оят 11

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• فَوَقَاهُمُ — пас нигаҳ дошт онҳоро.
• شَرَّ — бадӣ, сахтӣ.
• لَقَّاهُمْ — ато кард ба онҳо, рӯ ба рӯ гардонд.
• نَضْرَةً — тозагӣ ва дурахшандагӣ дар чеҳра.
• سُرُورًا — шодмонӣ дар дил.

1. Тафсири оят:

Худованди Меҳрубон бандагони худро, ки дар дунё аз Ӯ тарсидаанд ва аз азоби рӯзи қиёмат ҳаросон буданд, аз бадиҳо ва сахтиҳои он рӯзи бузург нигаҳ медорад. Онҳоро аз ҳамаи он ҳодисаҳои даҳшатовар, ки дилҳоро ба ларза меоварад, эмин мегардонад. Сипас ба онҳо ду неъмати бузург ато мекунад: якум, тозагӣ ва дурахшандагӣ дар чеҳраҳояшон, ки нишонаи хушнудӣ ва иззати онҳост; дуюм, шодмонӣ ва хурсандӣ дар дилҳояшон, ки ҳеҷ ғам ва андӯҳе бо он омехта нест. Ин подоши сабри онҳо дар дунё ва итоати Худованд аст. Пас дар охират чеҳраҳояшон равшану зебо ва дилҳояшон шод хоҳад буд, дар ҳоле ки кофирон дар он рӯз ғамгин ва хор хоҳанд буд.

1. Фоидаҳо ва дарсҳо:

• Худованд бандагони муттақиро дар рӯзи сахти қиёмат ҳимоя мекунад ва аз ҳар бадӣ эмин мегардонад.
• Тарс аз Худованд ва сабр дар итоат сабаби раҳоӣ аз азоб ва расидан ба неъматҳои ҷовидонӣ мешавад.
• Неъматҳои охират на танҳо ҷисмонӣ, балки рӯҳӣ низ ҳастанд: тозагии чеҳра ва шодмонии дил.
• Ин оят умедворӣ мебахшад, ки ҳар кас дар роҳи Худованд сабр кунад, подоши некӯ хоҳад гирифт.
• Муҳаббат ба Худованд ва тақво боиси он мегардад, ки инсон дар дунё ором ва дар охират хушбахт бошад.