Сураи Аль-Мурсалят — Оят 18

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• كَذَٰلِكَ — «ҳамин тавр», «монанди ин».
• نَفْعَلُ — «мекунем», «амал мекунем».
• بِالْمُجْرِمِينَ — «бо гунаҳкорон», «бо ҷинояткорон»; мурод касонест, ки бо инкор ва дурӯғ баровардани паёмбарон гуноҳи бузург кардаанд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки ҳамон тавре ки мардуми пешинаро ба сабаби дурӯғ баровардани паёмбарон ва саркашӣ нобуд сохтем, ҳамин гуна бо гунаҳкорони баъдӣ низ рафтор мекунем. Ҳар касе, ки роҳи инкор, гуноҳ ва саркаширо пеша кунад, ба ҳамон ҷазои мардуми гузашта гирифтор мешавад. Ин оят тасаллие барои Паёмбар (с) ва бим ва огоҳие барои кофирони Макка аст, ки онҳо низ ба сабаби дурӯғ баровардани Расули Худо аз азоб наҷот нахоҳанд ёфт. Пас, суннати илоҳӣ дар ҳаққи ҳамаи гунаҳкорон яксон аст: ҳар ки гуноҳ кунад ва ба ҳақиқат бовар накунад, ба ҷазои амали худ гирифтор мешавад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки адлу инсофи Худованд бар ҳама баробар аст; ҳеҷ гуноҳкор аз ҷазо намегурезад.
• Мусулмон бояд аз саргузашти умматҳои пешина ибрат гирад ва аз инкору гуноҳ дурӣ ҷӯяд.
• Ин оят дили муъминонро ором месозад, ки зулму саркашии бадхоҳон беҷазо намемонад.
• Қуръон китоби ҳидоят ва огоҳист; хондани он моро ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва ба некиву тақво тарғиб менамояд.