Сураи Аль-Мурсалят — Оят 22

1. Маънои калимаҳо:

— «قَدَرٍ»: андоза, миқдор, вақти муайяншуда.

— «مَّعْلُومٍ»: маълум, муайян, маълуму мушаххас.

1. Тафсири оят:

Оё Мо шуморо — эй мардум — аз оби ночиз ва беқадр, яъне нутфа наофаридем? Пас ин обро дар ҷои устувор ва маҳфуз — бачадон (раҳми зан) ҷой додем, то давраи муайяне, ки назди Аллоҳ таъоло маълум аст. Яъне, нутфа дар бачадон то вақти муайяни ҳомиладорӣ — то замони таваллуд — нигоҳ дошта мешавад. Ин муддат андозаи муайян ва маълум дорад, ки онро танҳо Аллоҳ таъоло медонад. Ҳамин тавр, Мо бар офариниш, суратбахшӣ ва берун овардани ин махлуқ қодир гаштем. Пас Мо чӣ некӯ қодирем!

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят далели қудрати бепоёни Аллоҳ таъоло ва ҳикмати Ӯ дар офариниш аст.

— Инсон бояд дар бораи пайдоиши худ андеша кунад ва фурӯтании худро дар назди Парвардигор эҳсос намояд.

— Нишонаи раҳмати Аллоҳ аст, ки нутфаи ночизро дар ҷои бехатар нигоҳ дошта, ба инсон табдил медиҳад.

— Ин оят ба инсон ҳақиқати зиндагиро ёдовар мешавад, ки ҳама чиз бо андоза ва вақти муайян аз ҷониби Аллоҳ сурат мегирад.

— Ин боиси афзун шудани имон ва шинохти бузургии Парвардигор дар дили инсон мегардад.