Сураи Аль-Мурсалят — Оят 23

1. Маънои калимаҳои эҳтиёҷ ба шарҳ:

— «فَقَدَرْنَا»: аз решаи «قَدَرَ» буда, дар ин ҷо ба маънои «андозагирӣ кардем, муайян намудем, тақдир кардем» меояд. Баъзе муфассирон онро аз «قَدْر» (андоза) ва баъзе дигарон аз «قُدْرَة» (қудрат) гирифтаанд; ҳар ду маъно дар ин ҷо дуруст аст.

— «فَنِعْمَ الْقَادِرُونَ»: «пас чи некӯст қодирон!» — яъне ситоиши Худованд ба Худаш дар қудрати комил ва тақдири дақиқ.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба бандагони худ хотиррасон мекунад, ки Ӯст ки офаринишро бо андоза ва тақдири дақиқ ба анҷом расонидааст. Ӯ инсонро аз оби ночиз — яъне нутфа — офарид, сипас онро дар ҷои муҳофизатшуда, ки бачадон аст, то муддати муайян ва маълум нигаҳ дошт. Пас Худованд андозаи офариниш, сифат, ранги бача ва ҳамаи хусусиёти ӯро пешакӣ муайян намуд ва ҳар як марҳилаи инкишофи ӯро бо ҳикмати комил танзим кард. Ӯ бар ҳамаи ин корҳо тавоност ва қудрати Ӯ комил аст; аз ин рӯ, Худованд Худашро ситоиш карда мефармояд: «Пас чи некӯст қодирон!» — яъне некутарин тавонгарон ва беҳтарин андозагирандагон Мо ҳастем.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят далели равшани қудрати бепоёни Худованд ва илми Ӯ бар ҳама чиз аст; Ӯст ки аз оби ночиз инсони комилро меофарад.

— Инсон бояд дар бораи оғози офариниши худ андеша кунад, то бузургии Худовандро бишносад ва дар баробари Ӯ фурӯтан шавад.

— Оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи корҳои Худованд бо андоза ва ҳикмат аст; ҳеҷ чиз дар офариниш беҳуда ва беҳисоб нест.

— Ин оят боиси устувор гардидани имон ва муҳаббат ба Қуръон мегардад, зеро Қуръон бо суханони кӯтоҳ аммо пурмаъно бузургии Парвардигорро баён мекунад ва инсонро ба шукргузорӣ ва ибодат даъват менамояд.