Сураи Аль-Мурсалят — Оят 21

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَجَعَلْنَاهُ — пас онро қарор додем, ҷойгир кардем.
• قَرَارٍ — ҷои қароргирӣ, макони устувор.
• مَّكِينٍ — устувор, маҳфуз, эмин аз осеб.

1. Тафсири оят:

Худованди Таъоло дар ин оят ба бандагони худ хотиррасон мекунад, ки ӯст, ки инсонро аз оби ночиз ва заиф — яъне нутфа — офаридааст. Сипас ин оби заифро дар ҷои устувор ва маҳфузе ҷойгир кард, ки он бачадон (раҳми модар) аст. Ин ҷой ба гунае муҳофизат шудааст, ки ҳеҷ чиз ба он зарар намерасонад ва тифл дар он то вақти муайяне, ки Худованд муқаррар кардааст, бехатар нигоҳ дошта мешавад. Ин ҳама нишонаи қудрати бепоёни Худованд аст, ки аз оби ночиз инсони комилро меофарад ва ӯро дар ҷои эмин нигоҳ медорад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд ба бандагони худ меҳрубон аст ва онҳоро дар ҷои бехатар — бачадони модар — нигоҳ медорад.
• Инсон бояд дар бораи офариниши худ андеша кунад ва бифаҳмад, ки аз оби ночиз офарида шудааст, то ба худписандӣ ва ғурур гирифтор нашавад.
• Қуръон бо забони содда ва фаҳмо ба инсонҳо роҳи ҳақро нишон медиҳад ва онҳоро ба шукргузорӣ ба Худованд даъват мекунад.
• Ин оят боиси афзун шудани имон ва бовар ба қудрати Худованд мегардад, зеро ӯст, ки аз чизе ночиз инсони комилро меофарад.