Сураи Аль-Мурсалят — Оят 38

1. Маънои калимаҳо:

— «Фасл»: ҷудо кардан, амиқ фарқ кардан; дар ин ҷо маънои ҷудо кардани ҳақ аз ботил ва нек аз бад аст.

— «Ҷамънакум»: шуморо гирд овардем.

— «Аввалин»: пешиниён, яъне умматҳо ва наслҳои гузашта.

1. Тафсири оят:

Ин рӯз, рӯзи ҷудо кардан аст; Худованд дар он миёни бандагонаш ҳукм мекунад ва ҳақро аз ботил, некро аз бад ва муъминро аз кофир ҷудо месозад. Дар ин рӯз Худованд шуморо — эй инкоркунандагони ин уммат — бо пешиниёни гузашта, яъне кофирон ва дурӯғбаровардагони умматҳои пешин, дар як майдон гирд меоварад. Ҳама дар як ҷо ҷамъ мешаванд ва ҳисобу китоб мешаванд, то ҳар кас подоши амали худро бинад. Ин оят бори дигар таъкид мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳатман меояд ва ҳеҷ кас аз он ҷо гурехта наметавонад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат рӯзи адолат аст ва ҳамаи одамон — пешиниён ва охириён — дар як ҷо ҷамъ мешаванд.

— Ин боварӣ ба рӯзи ҷазо ба инсон кӯмак мекунад, ки дар дунё некӣ кунад ва аз бадӣ дур шавад.

— Оят нишон медиҳад, ки Худованд тавонои гирд овардани ҳамаи наслҳоро дорад, ва ин қудрати Ӯро дар дилҳо бузург месозад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Қуръон бовар кунем ва ба оятҳои он гӯш диҳем, зеро онҳо роҳи наҷот ва саодати ҷовидонро нишон медиҳанд.