Сураи Ан-Наба — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

— «لِبَاسًا»: либос, пӯшок, яъне чизе, ки баданро мепӯшонад ва мепӯшад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба яке аз неъматҳои бузурги худ ишора карда, мефармояд, ки Мо шабро барои шумо монанди либос қарор додем. Яъне торикии шаб шуморо фаро мегирад ва мисли либосе, ки баданро мепӯшонад, тамоми ҷисми шуморо мепӯшад. Ҳамон тавре ки либос айбҳои инсонро мепӯшонад ва ӯро аз сармою гармо ҳифз мекунад, шаб низ бо торикии худ ҳама чизро мепӯшонад ва ба шумо оромиш ва осоиш мебахшад. Ин торикии шаб нишонаи раҳмати Худост, то ки инсонҳо пас аз кӯшишу заҳмати рӯз ба истироҳат ва хоб бипардозанд ва қувваи худро барқарор созанд.

1. Фавоиде, ки аз ин оят бармеоянд:

— Шаб ва торикии он яке аз неъматҳои бузурги Худованд аст, ки барои оромиш ва осудагии бандагонаш офарида шудааст.

— Ин оят инсонро ба шукргузорӣ барои неъматҳои Худо, аз ҷумла шабу рӯз, даъват мекунад.

— Торикии шаб мисли либосест, ки инсонро аз чашми дигарон мепӯшонад ва ба ӯ имкони истироҳат медиҳад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд дар офариниши шабу рӯз ҳикмати бузург дорад ва ҳамаи ин барои осоиши инсон аст.

— Вақте ки инсон ба ин неъматҳо андеша мекунад, ба бузургии Худо ва меҳрубонии Ӯ бештар бовар мекунад ва ба ислом ва Қуръон майл ва муҳаббат пайдо мекунад.