Сураи Ан-Наба — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

— «مَعَاشًا»: вақти зиндагӣ кардан, воситаи рӯзӣ ёфтан ва кору кӯшиш барои таъмини зиндагӣ.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба бандагони худ яке аз неъматҳои бузурги худро ёдовар мешавад ва мефармояд, ки Мо рӯзро вақти кору кӯшиш ва ба даст овардани рӯзӣ қарор додем. Инсон дар рӯз паҳн мешавад, барои таъмини зиндагии худ меҳнат мекунад, дар пайи манфиатҳои худ меравад ва аз фазлу раҳмати Парвардигор рӯзии худро меҷӯяд. Пас рӯз майдони кӯшиш ва ҳаракат аст, то ки одамӣ дар он ба кору фаъолият машғул шавад ва он чи Худо барояш нақиб кардааст, ба даст оварад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки рӯз вақти кору кӯшиш аст, на вақти бекорию танбалӣ; бояд аз он барои рӯзии ҳалол истифода кунем.

— Худо рӯзро барои осонии зиндагии мо муҳайё кардааст, ки ин нишонаи раҳмат ва меҳрубонии Ӯст нисбат ба бандагонаш.

— Инсон бояд дар пайи рӯзии ҳалол бошад ва ба Худо таваккул кунад, зеро Ӯст, ки рӯзиро тақсим мекунад.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ барои неъматҳои Худо, аз ҷумла неъмати рӯз, даъват мекунад ва моро ба ислом ва Қуръон наздиктар мегардонад.