Сураи Ан-Наба — Оят 9

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «نَوْم»: хоб, истироҳати ҷисмонӣ.

— «سُبَات»: оромӣ, қатъ шудани фаъолият ва ҳаракат барои истироҳат.

1. Тафсири оят:

Худованди Меҳрубон дар ин оят ба бандагони худ яке аз неъматҳои бузурги худро ёдовар мешавад: Ӯ хобро барои шумо воситаи оромӣ ва истироҳат қарор дод. Ҳангоми хоб баданҳои шумо аз хастагӣ фориғ мешаванд, аъзои бадан ором мегиранд ва қувваи аздастрафта бармегардад. Хоб инчунин маънои қатъ шудани фаъолият ва корҳои рӯзонаро дорад, то инсон аз нав бо нерӯи тоза ба зиндагӣ ва ибодат бархезед. Ин неъмат нишонаи раҳмат ва ғамхории Худованд нисбати одамон аст, зеро агар хоб намебуд, ҷисми инсон тобоварӣ намекард ва зиндагӣ барояш бисёр душвор мешуд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят моро ба шукргузорӣ ба Худованд барои неъмати хоб ва оромӣ тарғиб мекунад.

— Нишон медиҳад, ки дини Ислом дини меҳрубонӣ ва ғамхорӣ ба инсон аст, зеро ҳатто хобро ҳамчун неъмати Худо муаррифӣ мекунад.

— Моро водор мекунад, ки қадри неъматҳои оддии зиндагиро донем ва онҳоро беҳуда сарф накунем.

— Хоб воситаи барқарорсозии қувва барои ибодат ва корҳои нек аст, бинобар ин бояд онро дуруст танзим кунем, то барои хизмати дин ва ҷомеа қувваи кофӣ дошта бошем.

— Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки ҳар неъмате, ки дорем, аз ҷониби Худованд аст ва бояд барои онҳо сипосгузор бошем.