Сураи Ан-Наба — Оят 34

1. Маънои калимаҳо:

— «كأس» (каъс): ҷом, пиёла.

— «دِهَاق» (диҳоқ): пурра, лабрез, то лаби ҷом пур кардашуда.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Аллоҳ таоло баракатҳои биҳиштро баён карда, мефармояд, ки барои парҳезгорони некӯкор ҷомҳои шароб лабрез омода аст. Ин ҷомҳо то лаби худ пур карда шудаанд ва ҳеҷ камбуде надоранд. Ин шароби биҳиштӣ бо шароби дунё фарқи калон дорад: он нӯшокии пок аст, ки сардард ва мастӣ намеорад ва ақлро аз байн намебарад. Ин неъмат дар қатори боғҳои сарсабз, токҳои ангур ва ҳамсарони некӯсират ба бандагони солеҳ дода мешавад, то хурсандии онҳо комил гардад. Ҳамин тавр, биҳишт ҷои ҳар гуна неъматҳои комил аст, ки чашм надида ва гӯш нашунида ва ба дили инсон нагузаштааст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки Аллоҳ таоло барои бандагони солеҳ неъматҳои бузург омода кардааст ва ин неъматҳо нишонаи меҳрубонии Ӯ ба бандагонаш мебошанд.

— Ваъдаи ҷомҳои лабрез ва дигар неъматҳои биҳиштӣ боиси он мегардад, ки инсон ба амалҳои некӯкорона ҳарис шавад ва аз гуноҳҳо дурӣ ҷӯяд.

— Ин оят нишон медиҳад, ки дунёи охират ҷои комёбӣ ва оромии абадӣ аст, на ҷои ғаму андӯҳ; пас бояд барои расидан ба он кӯшиш кунем.

— Дарёфти он ки неъматҳои биҳиштӣ беҳтару поктар аз неъматҳои дунё ҳастанд, дили инсонро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад ва ӯро ба шукргузорӣ ба Аллоҳ таоло ташвиқ менамояд.