Surat An-Naba — Ayat 40

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• أَنذَرْنَاكُمْ : awake dhewe (Allah) wis menehi pepeling lan wewanti marang kowe kabeh.
• عَذَابًا قَرِيبًا : siksa kang cedhak, yaiku siksa ing dina kiyamat. Kabeh kang bakal teka iku diarani cedhak.
• يَنظُرُ الْمَرْءُ : saben wong ndeleng lan nyawang.
• مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ : apa kang wis ditindakake dening tangane, yaiku kabeh amal becik lan ala kang wis dilakoni ing donya.
• يَا لَيْتَنِي : "aduh, muga-muga aku..." (tembung pangarep-arep kang kebak getun).
• تُرَابًا : lemah utawa bledug.

2) Jlentrehaning ayat:

Allah SWT ngandika: "Satemene Ingsun wis menehi pepeling marang kowe kabeh, yaiku siksa kang cedhak banget." Siksa iki yaiku siksa ing dina kiyamat. Senajan katon adoh, nanging saben perkara kang bakal teka iku sejatine wis cedhak. Ing dina iku, saben wong bakal nyawang lan mirsani kabeh amal kang wis ditindakake ing donya, apa iku amal becik utawa amal ala. Kabeh bakal katon cetha tanpa ana kang bisa ndhelikake.

Ing kahanan kang nggegirisi iku, wong kafir bakal ngucap kanthi rasa getun banget: "Adhuh, muga-muga aku iki dadi lemah wae!" Dheweke kepengin banget dadi lemah kaya kewan-kewan kang ing dina kiyamat diprentah dadi lemah, supaya ora perlu ngrasakake petungan amal lan siksa kang abot. Nanging pangarep-arep iku ora ana gunane maneh, amarga kabeh wis kelakon lan ora bisa dibaleni.

3) Piwulang lan paedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake marang kita kabeh supaya tansah eling marang dina kiyamat, amarga dina iku mesthi bakal teka lan ora ana kang bisa ngalangi.
• Saben amal, cilik utawa gedhe, becik utawa ala, mesthi bakal katon lan diitung. Mula, ayo padha nindakake amal becik sabisa-bisa.
• Wong kafir bakal getun banget ing dina iku, nanging getun wis ora ana gunane. Iki dadi pepeling supaya kita ora kalebu wong kang nglirwakake dhawuhe Allah.
• Islam mulangake marang kita supaya tansah mertobat lan nyedhaki Allah sadurunge kasep. Kanthi mangkono, kita bisa slamet lan entuk kabegjan ing dina kiyamat.
• Ayat iki uga nuduhake yen urip ing donya iku mung sedhela, dene urip ing akherat iku langgeng. Mula, ayo padha nggunakake wektu ing donya kanggo ngibadah lan nindakake kabecikan.