Сураи Ан-Наба — Оят 40

1. Маънои калимаҳо:

• أَنذَرْنَاكُمْ: Шуморо огоҳ кардем, ҳушдор додем.
• عَذَابًا قَرِيبًا: Азобе, ки наздик аст.
• يَنظُرُ الْمَرْءُ: Одам менигарад, мебинад.
• مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ: Он чи дастҳояш пеш фиристодааст, яъне амалҳои нек ё бади худ.
• يَا لَيْتَنِي: Эй кош, орзу мекард.
• تُرَابًا: Хок, хок гардидан.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят бандагонро аз азоби наздики рӯзи қиёмат огоҳ мекунад. Ин азоб наздик аст, зеро ҳар чизи оянда бешубҳа хоҳад омад ва наздик аст. Дар он рӯз ҳар як инсон амалҳои худу бади худро, ки дар дунё анҷом додааст, мебинад ва ҳисоби онҳоро мефаҳмад. Дар он лаҳза кофир аз шадидии ҳисоб ва азоби дардовар орзу мекунад, ки кош хок мешуд ва ҳеҷ гоҳ ба дунё намеомад ё ҳисоб намешуд. Ӯ ин орзуро аз сахтии вазъияти он рӯз мекунад, то аз азоб раҳо ёбад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳатман меояд ва азобҳои он наздик аст, пас бояд барои он рӯз омода бошем.
• Ҳар инсон бояд бидонад, ки ҳамаи амалҳои нек ва бади ӯ сабт мешаванд ва дар он рӯз онҳоро мебинад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки амалҳои некро зиёд кунем ва аз гуноҳҳо дурӣ ҷӯем, то дар рӯзи қиёмат пушаймон нашавем.
• Кофирон дар он рӯз орзу мекунанд, ки хок мешуданд, аммо ин орзу фоидае надорад. Пас мо бояд пеш аз расидани он рӯз тавба кунем ва ба Аллоҳ рӯ орем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом моро аз оқибати бад огоҳ мекунад ва ба роҳи наҷот ҳидоят менамояд, то дар дунё ва охират хушбахт шавем.