Сураи Ан-Наба — Оят 39

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• الْحَقُّ — ҳақиқӣ, собит, бешубҳа.
• مَآبًا — ҷойи бозгашт, паноҳгоҳ, роҳи бозгашт.

1. Тафсири оят:

Он рӯзе ки дар оятҳои пешина тавсиф шуд — рӯзи қиёмат — ҳақиқӣ ва бешубҳа воқеъ мешавад. Ҳеҷ шакке дар омадани он нест. Пас ҳар касе ки наҷот ёфтан аз ҳавлиҳои он рӯз ва расидан ба саодати ҷовидонро бихоҳад, бояд ба сӯи Парвардигораш роҳи бозгашт бигирад: бо имон ба Ӯ, итоат ба фармонҳояш ва анҷом додани амалҳои некӯ, ки Ӯро хушнуд месозанд. Ин оят ба инсон ихтиёр медиҳад ва мегӯяд: роҳи наҷот кушода аст, вале интихоб бо худи туст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз он фирор кунад, бинобар ин бояд ҳамеша омода бошем.
• Худованд ба бандагонаш роҳи наҷотро нишон додааст ва интихобро ба худи онҳо супоридааст — ин нишонаи адлу раҳмати Ӯст.
• Беҳтарин паноҳгоҳ ва ҷойи бозгашт Худованд аст; ҳар ки ба сӯи Ӯ рӯй оварад, ҳақиқатан комёб мешавад.
• Имон ва амалҳои солеҳ калиди наҷот дар он рӯзи бузург мебошанд.
• Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки ҳар вақт тавба кунад ва ба сӯи Парвардигораш баргардад, роҳи наҷот барояш кушода аст.