Сураи Ан-Назиат — Оят 17

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Фиръавн: подшоҳи Миср, ки дар замони Мӯсо (а) зиндагӣ мекард ва худро худо мехонд.
• Тоғо: аз ҳад зиёд гузашт, яъне дар куфру зулму саркашӣ аз ҳадди худ гузашт.

1. Тафсири оят:

Худованд ба бандаи худ Мӯсо (алайҳис-салом) дар водӣи муқаддаси Туво фармон дод, ки ба сӯи Фиръавн биравад. Аллоҳ ба ӯ гуфт: «Ба сӯи Фиръавн рав, зеро ки ӯ дар куфру зулм ва саркашӣ аз ҳад зиёд гузаштааст». Фиръавн худро худо мехонд ва мардумро ба бандагии худ даъват мекард, пас ӯ дар саркашӣ ва нофармонӣ аз ҳад гузашт. Мӯсо (а) бояд ба сӯи ӯ мерафт ва ӯро ба тавҳид ва итоати Парвардигор даъват мекард, то шояд тавба кунад ва аз куфри худ даст кашад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Аллоҳ бандагони худро ба сӯи ҳақ даъват мекунад ва онҳоро ба сӯи тоғутҳо мефиристад, то мардумро аз гумроҳӣ наҷот диҳанд.
• Тоғӣ ва саркашӣ сабаби ҳалокат аст, пас инсон бояд аз худхоҳӣ ва бартарӣ ҷустан аз дигарон парҳез кунад.
• Даъвати инсонҳо ба сӯи Худо бояд бо нармӣ ва хирадмандӣ сурат гирад, ҳатто агар онҳо мисли Фиръавн саркаш бошанд.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳеҷ кас аз даъвати ҳақ бадтар нест, зеро Аллоҳ ҳатто ба Фиръавн паёмбар фиристод, то ҳуҷҷат бар ӯ тамом шавад.
• Инсон бояд ҳамеша тавба кунад ва ба сӯи Аллоҳ баргардад, зеро тоғӣ ва куфр сабаби азоби дунё ва охират мегардад.