Сураи Ан-Назиат — Оят 39

1. Маънои калимаҳо:

— الجَحِيم: оташи сӯзон ва шадиди дӯзах.

— المَأْوَى: ҷои паноҳ ва қароргоҳ, яъне ҷое, ки инсон ба он ҷо бармегардад ва дар он ҷо манзил мегирад.

1. Тафсири оят:

Пас касе, ки аз фармони Аллоҳ саркашӣ карда, ҳаёти дунёро бар охират афзал донистааст, бешубҳа, ҷои қарори ӯ дӯзахи сӯзон аст. Ин оташи дӯзах ҳамон ҷои паноҳ ва манзили ҳамешагии ӯст, ки ба он ҷо бармегардад ва аз он ҷо ҳеҷ гурезе надорад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят огоҳии ҷиддӣ медиҳад, ки дунёпарастӣ ва саркашӣ аз фармони Аллоҳ оқибати бад дорад.

— Инсон бояд ҳамеша андеша кунад, ки оё рафтори ӯ ба сӯи ҷаннат ё дӯзах мебарад.

— Дар ин оят раҳмати Аллоҳ низ ҳувайдост: Ӯ пеш аз азоб огоҳ мекунад, то бандагон тавба кунанд ва роҳи ростро интихоб намоянд.

— Ҳар кас бидонад, ки охират ҷовидон аст, дилаш ба дунёи гузаро намебандад ва ба сӯи некӣ ва итоат мегарояд.

— Ин оят моро ба сӯи адолати Аллоҳ ҳидоят мекунад, ки ҳеҷ амале бе ҷазо намемонад ва ҳар кас сазовори натиҷаи амали худ мегардад.