Сураи Ан-Назиат — Оят 38

1. Маънои калимаҳо:

— «آثَرَ»: афзал донистан, бартарӣ додан, интихоб кардан.

— «الْحَيَاةَ الدُّنْيَا»: ҳаёти дунёи фонии гузаро, ки бо неъматҳои зудгузар ва шаҳватҳо алоқаманд аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят бахше аз тасвири ҳоли он касонест, ки дар роҳи нофармонӣ ва саркашӣ аз фармони Худо қадам гузоштаанд. Чунин шахс ҳаёти дунёро, ки зудгузар ва фонист, бар ҳаёти охират, ки ҷовидон ва боқист, афзал дониста, онро интихоб мекунад. Ӯ ба ҷои омодагӣ барои охират ва итоати Парвардигор, пайи шаҳватҳо ва хоҳишҳои нафсонии худ меравад ва лаззатҳои зудгузари дунёро бар неъматҳои ҷовидони охират бартарӣ медиҳад. Чунин интихоб сабаби он мегардад, ки дар охират ҷои ӯ оташи дӯзах бошад, зеро ӯ ҳақиқати абадиро ба фоидаи лаззати гузаро фидо кардааст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳаёти дунё натиҷаи ниҳоӣ нест, балки воситае барои расидан ба ҳаёти ҷовидони охират аст.

— Вақте инсон дунёро бар охират афзал медонад, дилаш ба шаҳватҳо моил мешавад ва аз роҳи рост дур мегардад; ин боиси ҳалокат аст.

— Оят моро даъват мекунад, ки ҳамеша андеша кунем, ки кадом роҳ моро ба хушнудии Худо ва ҷаннат мерасонад, на роҳи зудгузари лаззатҳои дунё.

— Ин оят ҳамчунин мефаҳмонад, ки интихоби дуруст дар зиндагӣ — интихоби охират бар дунё — калиди наҷот ва саодати абадӣ аст.

— Ва моро тарғиб мекунад, ки неъматҳои дунёро барои расидан ба ризои Худо ва охират истифода барем, на барои ғарқ шудан дар шаҳватҳо.