Сураи Ан-Назиат — Оят 42

1. Маънои калимаҳо:

— «السَّاعَة»: Рӯзи қиёмат ва вақти ҳисобу китоби амалҳо.

— «أَيَّانَ»: калимаи саволӣ ба маънои «кай?» ва «дар кадом вақт?».

— «مُرْسَاهَا»: аз решаи «арса» гирифта шуда, маънои анҷом ёфтан, воқеъ шудан ва ба вуқӯъ пайвастани он чизеро дорад; яъне «кай воқеъ мешавад?» ва «кай ба амал меояд?».

1. Тафсири оят:

Худованд ба Пайғамбари худ (с) хитоб карда мефармояд, ки ин кофирон ва дурӯғбароварандагони рӯзи қиёмат аз ту дар бораи вақти воқеъ шудани Сӯзи қиёмат мепурсанд ва мегӯянд: «Пас кай мерасад?» Онҳо ин саволро аз рӯи инкор, масхара ва дурӯғ баровардан мепурсанд, на аз рӯи ҷустуҷӯи ҳақиқат ва имон. Ва ҳаргиз касе аз вақти дақиқи он огоҳ нест, зеро донистани он танҳо ба Худованди Мутаъол ихтисос дорад ва ҳеҷ кас — на фариштаи муқарраб ва на пайғамбари мурсал — аз он огоҳ нест. Вазифаи Пайғамбар (с) ин аст, ки одамонро аз он битарсонад ва онҳоро огоҳ созад, на ин ки вақти дақиқи онро муайян кунад. Ҳикмати пинҳон будани вақти қиёмат дар он аст, ки инсон ҳамеша дар ҳолати омодагӣ ва бедорӣ бошад ва ҳеҷ гоҳ аз ёди он ғофил нагардад. Ҳамчунин, вақте ки қиёмат воқеъ мешавад ва инкоркунандагон азоби Худоро мебинанд, чунон ба назарашон мерасад, ки гӯё дар дунё танҳо муддати кӯтоҳе — мисли фосилаи байни намози пешин то ғуруби офтоб ё аз тулӯи офтоб то нисфи рӯз — зиндагӣ кардаанд; ин аз шиддати ҳавли он рӯз ва беарзиши будани умри дунё дар муқоиса бо охират аст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки донистани вақти қиёмат танҳо дар ихтиёри Худованд аст ва мо бояд ба ғайб имон оварем ва аз пурсишҳои беҳуда дар ин бора парҳез кунем.

— Ҳикмати пинҳон будани вақти қиёмат ин аст, ки инсон ҳамеша омода ва бедор бошад ва ҳар лаҳза худро барои рӯзи ҳисоб омода созад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки умри дунёро ғанимат донем, зеро он дар муқоиса бо охират хеле кӯтоҳ аст ва набояд онро ба ғафлат ва бехабарӣ бигузаронем.

— Вазифаи пайғамбарон ва ворисони онҳо ин аст, ки одамонро аз рӯзи қиёмат огоҳ созанд ва онҳоро ба амали солеҳ ташвиқ намоянд, на ин ки вақти дақиқи онро муайян кунанд.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки саволҳои инкоркунандагон ва масхаракунандагон набояд моро аз рисолати аслӣ — даъват ба сӯи Худо ва омодагӣ барои охират — боздорад.