Сураи Абаса — Оят 36

1. Маънои калимаҳо:

— «صَاحِبَتِهِ»: ҳамсари ӯ, зани ӯ.

— «بَنِيهِ»: фарзандони ӯ, писаронаш.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат, вақте ки садои сахти он рӯз баланд мешавад ва мардум аз ҳавли он рӯз ба ҳар тараф мегурезанд, инсон на танҳо аз бародар, модар ва падари худ дур мешавад, балки аз ҳамсари худ ва фарзандони худ низ мегурезад. Ҳар кадом аз онҳо дар он рӯз кори худро дорад, ки ӯро машғул месозад ва аз дигарон ғофил мегардонад. Инсон аз наздикони худ мегурезад, зеро худро машғул мебинад ва медонад, ки онҳо дар он рӯз ба ӯ ҳеҷ суде намерасонанд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки рӯзи қиёмат рӯзи бузург ва сахт аст, ки ҳатто наздиктарин одамон аз якдигар дур мешаванд.

— Ҳар инсон бояд дар дунё ба амалҳои некӯ машғул шавад, зеро дар он рӯз ҳеҷ кас ба ҷуз амали нек ба ӯ кӯмак намекунад.

— Ин оят моро ба фикр водор мекунад, ки ба ҷои такя ба одамон, ба Худованд такя кунем ва амалҳои солеҳ анҷом диҳем.

— Ислом дини ҳақиқат ва огоҳӣ аст, ки моро ба охират ва рӯзи ҳисоб тарғиб мекунад, то дар дунё бо некӯкорӣ ва тақво зиндагӣ кунем.