Сураи Абаса — Оят 35

1. Маънои калимаҳо:

• أُمِّهِ: модараш.
• أَبِيهِ: падараш.
• Ин ду калима дар оят ба шакли ҷарӣ (маҷрур) омадаанд ва ба ҳолати фарор ва дур шудан аз наздикон ишора мекунанд.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат, вақте ки садои бузурги он рӯз баланд мешавад ва ҳамаро ба ҳисобу китоб даъват мекунанд, инсон аз ҳамаи наздикони худ, аз ҷумла аз модару падари худ, ки дар дунё маҳбубтарин ва наздиктарин касон барои ӯ буданд, мегурезад. Ин гурез аз сардии дил ё бераҳмӣ нест, балки аз шиддати ҳавли он рӯз ва машғулияти ҳар кас ба ҳоли худаш аст. Ҳар як инсон дар он рӯз ба андозае ба фикри наҷоти хеш хоҳад буд, ки ҳатто ба модару падари худ низ таваҷҷуҳ карда наметавонад. Ин оят нишон медиҳад, ки рӯзи қиёмат рӯзи бузурги ҳисобу китоб аст ва ҳар кас бояд пеш аз расидани он ба фикри амалҳои нек ва наҷоти худ бошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат воқеан ҳақ аст ва бояд барои он омодагӣ бигирем.
• Нишон медиҳад, ки дар он рӯз ҳеҷ кас ба ҳоли дигарон намерасад, ҳатто наздиктарин касон низ.
• Моро тарғиб мекунад, ки пеш аз ҳама ба фикри наҷоти худамон бошем ва амалҳои солеҳ анҷом диҳем.
• Ин оят ҳамчунин бузургии раҳмати Худоро ба ёд меорад, ки дар дунё ба мо муҳлат додааст, то тавба кунем ва ба сӯи Ӯ баргардем.
• Ва моро водор мекунад, ки қадри падару модарро дар дунё донем ва ба онҳо некӣ кунем, зеро дар он рӯз ҳатто онҳо низ ба ҳоли мо намерасанд.