Surat 'Abasa — Ayat 36

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• وَصَاحِبَتِهِ : bojoné (wong wadon kang dadi kancané urip, yaiku bojo).
• وَبَنِيهِ : lan anak-anaké.
• يَفِرُّ (kang kasebut ing ayat sadurungé) : mlayu nyingkiri, ngedohi.

2) Katrangané ayat:

Ing dina kiyamat, nalika manungsa padha ngadhepi kahanan kang gedhé banget lan medeni, saben wong bakal mlayu nyingkiri wong liya. Ora mung mlayu saka seduluré, ibu bapaké, nanging uga saka bojoné lan anak-anaké dhéwé. Saben wong ing dina iku duwé urusan dhéwé-dhéwé kang njalari ora bisa mikir lan nggatekake wong liya. Wong mlayu saka bojo lan anaké amarga dheweke mung mikirake awake dhéwé, lan dheweke ngerti yèn bojo lan anak-anaké iku ora bisa nulungi utawa ngluwari dheweke saka siksa Allah. Ing donya, bojo lan anak iku wong kang paling cedhak lan paling ditresnani, nanging ing dina kiyamat kabeh iku ora ana gunané yen ora ana iman lan amal saleh.

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk:

• Dina kiyamat iku dina kang gedhé banget kahanané, nganti wong kang paling ditresnani ing donya kaya bojo lan anak padha ditinggal mlayu.
• Katresnan marang kulawarga iku penting, nanging ora kena nglalekake katresnan lan ketaatan marang Allah.
• Saben wong kudu nyiapake awake dhéwé kanthi iman lan amal saleh, amarga ing dina kiyamat ora ana kang bisa nulungi kajaba amalé dhéwé.
• Iki nuduhake yèn urip ing donya iku mung sementara, lan kita kudu nggunakake wektu kanggo ngibadah lan nglakoni kabecikan.
• Islam mulang supaya kita tresna marang kulawarga, nanging uga eling yèn tujuan utama urip iku ngabdi marang Allah lan golek bekal kanggo akherat.